(  3S7  ) 
lucht  gekozen  en  vvij  vinden  in  hem  den  schilder  van  de 
Moeder  van  den  Messias  terug,  met  iets  lichters  en  leven- 
digers  in  het  uitzicht,  zooals  een  tooneel  van  straatgewoel 
en  gejoel  vereischt;  met  iets  vaster  en  harder  in  de 
omtrekken,  dat  aan  het  scherpe  licht  van  het  Oosten 
herinnert.  In  de  Julizon  op  den  boord  der  Schelde,  met 
een  brok  huizen  op  den  achtergrond  en  den  blauwen 
lichtbewolkten  hemel  daarboven,  daagt  de  volkschaar  op. 
Oud  en  jong  trckt  aan  de  koord,  waarmede  he\  standbeeld 
wordt  voortgesleurd  ;  vaandels  wapperen  boven  de  hoof- 
den,  een  schaar  nieuwsgierigen  kijkt  toe,  het  is  een 
volkstriomf,  een  openbare  prêt,  een  wraakneming.  De 
gebeurtenis  is  zoo  duidelijk  mogelijk  voorgesteld,  de 
menschen  leven,  bewegen,  werken  op  uitstekende  wijze  ; 
het  gemak  en  de  welsprekendheid  der  uitdrukking,  de 
handigheid  in  teekenen  en  borstelen  zijn  bewonderens- 
waardig  in  den  hoogsten  graad.  Maar  de  zucht  van  den 
kunstenaarom  bij  het  schilderen  vantooneelen  uitde  wer- 
kelijkheid  ni  et  te  vervallen  in  gemeenheid  heeft  hem  weer 
perten  gespeeld  :  zijne  volkstypen,  de  volksoploop  met 
zijne  ruwheid  van  handelen  zijn  weergegeven  door  een 
schilder,  die  geen  wanorde,  geen  woestheid,  zelfs  in  de 
uitgelatenheid  eener  volksmenigte  duldde,  die  schaafde 
en  opsmukte  in  kleur  en  vorm,  totdat  het  sierlijke  in  het 
ruwe  en  het  bevallige  in  het  ordelooze  zich  deden  gelden. 
Er  zijn  onder  de  toesehouwers  volkskinderen,  die  er 
uitzien  als  dochters  van  Spaansche  Grandes,  meisjes  in 
verhakkelde  kleedij  hebben  Serafijnengezichten  en  hunne 
bemodderde  lompen  hebben  een  glans  van  vorstenge- 
waad.  Het  volkstafereel  krijgt  er  een  uitzicht  van  behaag- 
zuchtige  bontheid  door,  dat  er  de  vvaarheid  van  vermin- 
