(  360  ) 
had,  aangaande  het  schilderen  van  de  Intrede  der  Rede- 
rijkers van  het  Landjuweel,  bracht  het  hare  bij  tôt  het 
verbitteren  van  zijn  leven.  Hij  had  nu  eenmaal  de  over- 
tuiging,  dat  in  de  trapzaal  van  het  stadhuis  een  cyclus  van 
schikleringen  moest  uitgevoerd  worden,  voorstellende 
hoe  het  Àntvverpsche  volk  goede  vorsten  als  Kcizer  Karel 
bemint,  meineedige  als  den  herlo-g  van  Alençon  straft, 
zich  wreekt  over  dwingelanden  als  Alva.  In  dit  plan  paste 
de  Intrede  der  Rederijkers  niet;  het  onderwerpwas  daarbij 
volgens  hem  te  burgerlijk,  te  eentonig,  niet  te  vergelijken 
met  het  schitterend  tafereel,  dat  hij  zou  ophangen  van  de 
Blijde  Intrede  van  den  grooten  Keizer  :  daar  kwamen  de 
vorsten  en  vorstinnen,  de  dragers  van  groote  namen,  de 
schoone  vrouwen,  die  Albrecht  Durer  had  bewonderd,  de 
jubelende  menigte  bij  te  pas,  er  was  een  stuk  van  te 
maken,  verblindend  van  pracht  en  glans. 
Hij  had,  wel  is  vvaar,  aangenomen  het  Landjmveel 
van  1564  te  schilderen;  hij  was  echter  vast  besloten  dit 
werk  niet  uit  te  voeren  en  bleef  de  hoop  koesteren,  dat 
men  hem  zijn  wil  zou  laten  doen.  Maar  de  stedelijke 
regeeiïng  was  niet  bijzonder  Keizer-Karels-gezind  en 
wilde  van  geene  verandering  weten.  Men  had  goed  Verlat 
voor  te  houden,  dat  het  Landjuweel  het  prachtigste  schouvv- 
spel  opleverde,  dat  Antwerpcn  ooit  bewonderde,  dat  hij 
daar  als  toeschouwers  of  als  acteurs  kon  laten  optreden 
personen  niet  minder  beroemd  en  niet  minder  rijk  van 
tooi  dan  's  Keizers  hovelingen,  dat  hij  aangenomen  had  de 
Rederijkers  te  schilderen  en  zich  aan  zijn  verbintenis 
moest  houden;  hij  was  niet  te  overreden.  Het  gevolg 
daarvan  was  oneenigheid,  vvrijving  en  een  toestand  van 
wederzijdsche  ontevredenheid,  die  bitterder  dreigde  te 
