(  364  ) 
wat  de  vaderen  haar  hadden  gemaakt  ;  wie  haar  vermin- 
derde  bedreef  heiligschennis.  Het  Hooger  Kunstgesticht 
was  iets  anders  :  een  vreemde,  nieuwerwetsche  aanwas. 
Het  was  wel  binnen  dezelfde  muren  gehuisd,  maar  het 
was  een  indringer,  die  zich  een  deel  toeeigende  van  den 
wettigen  eigendom  der  eerbiedwaardige  instelling.  Verlat 
stond  hardnekkig  vast  op  dit  stuk  gelijk  op  elk  ander 
punt  zijner  overtuiging  in  zaken  van  kunst,  de  eenige  die 
voor  hem  van  belang  waren.  Hij  liet  zich  niet  wederhou- 
den  door  de  overweging,  dat  hij  medegewerkt  had  om  den 
opslurpenden  mededinger  in  de  oude  veste  te  brengen. 
Hij  haalde  gelijk  bij  het  ministerie  op  een  der  geschilpun- 
ten  en  het  komt  ons  voor  dat  hij  niet  geheel  ongelijk  had, 
wanneer  hij  den  toestand  afkeurde,  waarin  de  Académie 
van  Antwerpen  geplaatst  werd  door  de  inrichting  van  het 
Hooger  Kunstgesticht.  Feitelijk  toch  was  de  oude  Académie 
van  Antwerpen  verlaagd  tôt  eene  teekenschool  van  twee- 
den  of  derden  rang  en  haar  bestuurder,  eens  de  aanzien- 
lijkste  in  het  land,  was  de  mindere  zijner  collegas  van  de 
groote  steden  en  de  evenknie  van  die  uit  kleinere  gemeen- 
ten  geworden.  En  dit  ailes  om  mededinging  te  vermijden 
tusschen  de  twce  Antwerpsche  kunstscholen,  die  elkander 
moesten  volledigen.  Uit  vrees  van  te  kort  te  doen  aan  de 
vrijheid  van  professoren  en  leerlingen  had  men  den  per- 
soonlijken  bestuurder  geweerd  ;  om  aan  dwingelandij  te 
ontsnappen  was  men  in  regeeringloosheid  vervallen. 
Men  had  bij  de  herinrichting  van  het  kunstonderwijs  te 
Antwerpen  de  Staats-Universiteiten  tôt  voorbeeld  geno- 
men,  waar,  nevens  een  om  de  drie  jaren  aftredenden  rec- 
tor,  een  door  het  Rijk  benoemde  administrateur  staat; 
in  plaats  van  zooals  in  de  Conservatoriums,  bij  voorbeeld, 
