(  365  ) 
een  man  van  naam  aan  het  hoofd  der  instelling  te  plaat- 
sen.  Hadde  men  den  bestuurder  der  Académie  tôt  besten- 
digen  voorzitter  van  den  raad  van  professoren  van  het 
Hooger  Knnstgesticht  benoemd,  dan  ware  de  rang  der 
Antwerpsche  Académie  gehandhaafd  gebleven,  het  ver- 
band  der  twee  Antwerpsche  kunstscholen  ware  inniger, 
hun  bestimr  steviger  geweest  en  de  moeilijkheden,  waar- 
mede  Verlat  te  kampen  had,  zouden  zich  niet  voorgedaan 
hebben. 
Zooals  de  zaken  stonden  waren  zij  voor  hem  eene  bron 
van  twist  en  onaangenaamheden.  Onverschrokken  en 
strijdlustig  als  hij  was,  vol  vertrouwen  in  zich  zelven, 
schermde  hij  onvermoeid  voor  zijne  meening  en  verviel 
in  onmin  met  vrienden  van  vroeger  en  met  menschen, 
die  hem  hoogachtten.  Hij  geraakte  cr  toc  zich  vervolgd 
enbelaagd  te  achten  door  iedereen,  hij  werd  wantrou- 
wend,  prikkelbaar,  oploopend  ;  hij  verloor  aile  gerustheid 
van  geest,  kwellende  inbeeldingen  maakten  hem  zwaar- 
moedig,  en  lichaam  en  geest  leden  beiden  door  die  voort- 
durende  overspanning. 
Zijn  laatste  levensjaar  vooral  was  treurig.  Hij  werd 
getroffen  door  een  aanval  van  beroerte,  die  hem  met 
gedeeltelijke  lamheid  sloeg.  Hij  ging  naderhand  nog  uit, 
poogde  nog  te  werken,  maar  hand  en  hoofd  waren  niet 
meer  vaardig.  De  eens  zoo  veerkrachtige  man  was  geknakt 
en  kwijnde  weg  in  toenemende  verlamming  en  versuffing. 
Den  23n  October  1890  kwam  de  dood  een  einde  stellen 
aan  zijn  langzaam  uitdoovend  leven.  Met  grooten  toeloop 
van  volk  en  deelneming  van  heel  Antwerpen  werd  hij 
twee  dagen  later  begraven  op  het  Kielkerkhof,  waar  in 
December  1892  eenige  vrienden  hem  een  graf  opricht- 
