(  366  ) 
ten  :  een  sober  maar  smaakvol  voetstuk  dragende  hct 
uitstekend  gclukte  en  gelijkende  bronzen  borstbeeld  van 
den  overledene  door  zijnen  vriend  Jules  Pécher  gebeeld- 
houwd. 
Op  het  einde  zijns  levens  was  de  kunstenaar  in  den 
echt  getreden  om  zijne  tvvee  natuurlijke  kinderen  te 
wettigen. 
Karel  Verlat  was  klein  van  postuur,  zwart  van  haar, 
bruin  van  uitzicht,  met  diepliggende  oogen,  die  onder 
zijn  hoog  gewelfd  voorhoofd  gewoonlijk  droomerig 
nitkeken.  Hij  had  echter  weinig  van  een  droomer,  en  was 
eerder  een  onvermoeibare  werker,  opgewekt  van  karak- 
ter,  die  er  wellicht  wat  afgetrokken  uitzag,  omdat  hij 
immer  met  grootsche  plannen  in  het  hoofd  liep.  Hij  was 
een  durver  en  een  zoeker.  De  stoutste  ondernemingen 
verleidden  hem  het  eerst.  Allerlei  denkbeelden  over  de 
eenvoudigste,  zoowel  als  over  de  belangrijkste  zaken, 
welden  in  overvloed  bij  hem  op,  nu  eens  verstandig,  dan 
eens  ongerijpt,  maar  immer  ongewoon  en  eigenaardig. 
Hij  was  een  verklaard  volgeling  der  groote  oude  kunst 
en  een  vastberaden  bevechter  van  de  buitensporigheden 
der  aanhangers  van  wat  hij  de  schildering  der  toekomst 
heette;  maar  zijn  nimmer  rustende  geest  zocht  gedurig, 
meteerbiedigingder  oude  techniek,  oorspronkelijk  te  zijn 
en  de  kunst  te  vernieuwen. 
Wie  zich  kantte  tegen  zijne  zienswijze,  wie  hem  tegen- 
werkte  in  zijne  strekking  kon  hij  aanvallen  en  bestrijden 
zonder  genade.  Het  is  waar,  dat  hij  even  spoedig  zijnen 
wrevel  kon  verge  ten  en  dat  zijn  ergste  tegenstrevers  van 
gisteren  even  gemakkelijk  zijne  vrienden  van  morgen,  als 
zijne  vrienden  van  nu  zijne  vijanden  van  straks  werden. 
