(367) 
Er  was  veel  gai  en  niet  minder  goedheid  in  zijn  karakter. 
Hij  was  van  eene  mildheid  zonder  perken  en  van  eene 
dienstvaardigheid  zonder  weerga,  immer  gereed  om 
anderen  te  verplichten,  begreep  hij  niet  hoe  iedereen 
ook  niet  altijd  gereed  was  om  hem  van  dienst  te  zijn. 
Zoo  strooide  hij  de  zaden  van  veel  wrok  en  van  veel  liefde 
rondom  zich,  onbekommerd  om  wat  er  voor  hem  kon  uit 
opschieten. 
Zijne  leerlingen  hadden  eene  hoogachting  voor  hem,  die 
aan  een  ceredienst  geleek.  Hij  was  dan  ook  een  profes- 
sor  van  ongemeene  verdiensten,  immer  bereid  zijne 
kweekelingen  bij  te  staan,  mm  met  een  woord,  met  een 
penseeltrek  dnidelijk  makende  wat  hij  hun  voorhouden 
wiide,gewijd  aan  zijn  onderwijs  als  aan  zijne  dierbaarste 
leyenstaak,  zijne  jongens  aanmoedigende, medewerkende 
tôt  hunnen  bijval  en  er  zich  in  verheugende  alsof  het 
zijn  eigen  welgelukken  gold,  hen  aansporende  om  hoog 
te  doelen  en  zich  inspannende  om  er  mannen  van  betee- 
kenis  van  te  maken.  Hij  had  voor  hen  de  goedheid,  de 
bezorgdheid,  de  eerznclit  van  een  vader;  hij  eisehte  veel 
van  lien,  rnaar  was  ook  immer  bereid  hen  bekwaam  te 
maken  aan  die  eischen  te  voldoen.  Niet  alleen  in  Antwer- 
pen  en  in  België,  maar  ook  in  den  vreemde,  werd  zijn 
onderwijs  op  hoogen  prijs  gesteld  en  in  zijne  klas  te 
Antwerpen  waren  immer  tal  van  Engelsche  en  Ameri- 
kaansche  leerlingen  te  vinden. 
Hij  wenschte  als  leeraren  der  Académie  goede  kunste- 
naars,  geen  pedagogen  te  zien  aanstellen.  Hij  hechtte 
grooten  prijs  aan  den  goeden  smaak  in  de  nijverheid  en 
achtte  het  daarom  noodig,  dat  ook  ware  kunstenaars  les 
geven  aan  de  toekomstige  werklieden.  Zoo  zorgde  hij  er 
