(  368  ) 
voor,  dat  tôt  in  de  lagere  klassen  der  Académie,  daar  waar 
de  beginselen  van  het  teekenen  werden  onderwezen, 
jonge  schilders  tôt  leeraren  werden  benoemd.  «  Rafaël 
bracht  wel  decoratiewerk  voort,  »  herinnerde  hij.  «  Wie 
het  hoogere  kan,  kan  ook  het  lagere.  Jonge  schilders 
zullen  in  hun  leeraarsambt  een  broodwinning  vinden  en 
zich  tôt  latere  leeraren  in  hooger  knnst  bekwamen,  » 
voegdehij  er  bij. 
In  zijne  school,  evenals  in  zijne  werken,  wilde  hij  de 
oude  Vlaamsche  kunst  doen  herleven.  In  het  atelier  van 
Wappers  had  hij  onze  groote  schilders  der  XVIIe  eeuw 
als  de  meesters  bij  uitstekendheid  hooren  roemen;  in  de 
ateliers  der  Parijsche  romantiekers  en  koloristen  had  hij 
van  de  Vlaamsche  en  Hollandsche  school  met  niet  min- 
der  ophef  hooren  gewagen  en  ook  wel  zonder  deze 
aansporing,  enkel  uit  aangeboren  aard,  hadde  hij  in 
hunnen  geest  gewerkt.  Hij  was  een  Vlaamsch  kunstenaar 
van  geboorte  en  van  overtuiging.  Door  zijn  jarenlang 
verblijf  in  Parijs  was  het  Fransch  de  taal  geworden,  die 
hij  gewoonlijk  schreef;  maar  die  taal  was  voor  hem 
de  aangeleerde,  de  eigen  en  natuurlijke  was  de  Vlaamsche, 
wanneer  hij  sprak  in  vrîendenkring  of  vertromvelijk 
schreef.  Het  gebeurde  hem  wel,  wanneer  hij  officiëel  aan 
den  burgemeester  van  Antwerpen  in  deftig  Fransch  een 
brief  zond,  er  eenen  in  het  Vlaamsch  bij  te  voegen,  waârin 
hij  met  eigen  kleur  en  humor  lucht  gaf  aan  wat  er  achter 
die  ofticiëele  vormen  schuilde.  Zoo  ging  het  hem  ook  als 
schilder.  Hij  had  al  wel  zich  in  een  Fransch  bad  te  dom- 
pelen,  in  bewondering  te  staan  voor  wat  de  Parijzenaars 
zijnerdagen  voornieuws  en  heerlijks  voortbrachten  ;  het 
drong  bij  hem  niet  door  tôt  in  de  ziel,  de  navolging  was 
