(  369  ) 
tijdelijk,  het  aangeleerde  lag  er  boven  op;  binnen  in 
leefde  de  Vlaamsche  kolorist  en  deze  deed  zich  onwe- 
derstaanbaar  gelden,  te  Parijs,  te  Weimar  en  te  Jérusalem 
evengoed  als  in  Antwerpen.  Zijne  ware  voorgangers  zijn 
Rubens,  Jordaens,  Snijders  en  Fijt  geweest  en  aan  zijne 
leerlingen  en  in  zijne  sehriften.  aan  iederwie  hethooren 
oflezen  wilde,  hield  hij  niet  op  die  groote  voorgangers 
als  de  beste  voorbeelden  aan  te  prijzen. 
Van  die  meesters  had  hij  het  forsche  en  schitterende 
koloriet.  Wat  hem  aantrok  in  dieren  en  menschen  was  in 
de  eerste  plaats  de  hooge,  voile,  vranke  tonen,  schitterend 
voor  hetoog  als  trompetgeschal  schatert  voorhetoor;  de 
blijde  laehende  kleuren,  die  iets  feestelijks  geven  aan  de 
natuur,  die  de  waarheid  aanvallig,  het  alledaagsehe  aan- 
genaam  maken,  die  den  prachtigen  dosch  vormen,  waar- 
door  de  schilder  zijne  helden  doet  uitkomen,  zooals  de 
dichter  de  zijne  door  den  rijkdom  van  woord  en  rijm 
doet  gelden.  Maar  hoe  hij  ook  ingenomen  was  met  de 
schallende  kleuren,  hij  is  te  veel  kunstenaar,  zijn  oog  is 
te  zeer  verfijnd  en  zijne  hand  te  veel  geoefend  om  zich 
te  beperken  bij  de  kracht  der  tonen  ;  hij  bemint  ook  hun 
spel,  de  zachtere  versmeltingen,  de  rijke  weerschijnen, 
die  het  oog  streelen,  en  iets  kostelijks,  iets  kunstigers 
aan  het  werk  van  het  penseel  geven.  In  zijne  apenstukken 
en  in  zijne  vogels  vooral  toonde  hij  hoe  gemakkelijk  het 
hem  viel  die  zeldzamere  samengestelde  tinten  weer  te 
geven,  en  hoe  hij,  die  in  kracht  met  de  groote  historie- 
schilders  van  vroeger  eeuw  naar  den  lauwer  dong,  al 
spelend  de  heerlijke  toetsen  van  een  Snijders  bereikte. 
Van  zijne  onsterfelijke  voorgangers  had  liij  nog  geërfd 
den  eerbied  voor  de  waarheid,  de  stoffelijke  waarheid. 
