{  372  ) 
het  academisch  ideaal,  dan  weer  een  aristocratisch 
schilder. 
Hij,  de  kleine  tengere  man,  was  zeer  bepaald  geen 
weekeling  :  hij  was  een  hartstochtelijke  jager  en  had 
groote  bewondering  voor  krachtige  spieren  en  vastbera- 
den,  sterk  uitgesproken  karakters.  Hij  was  kamplustig 
en  onsluimig  van  aard  en  bewonderde  bij  anderen  wat 
hem  zelven  kenmerkte.  De  strijd  op  leven  en  dood, 
de  koene  daad  van  het  sterk  geprikkelde  dier  of  van  den 
onversaagden  mensch  waren  voor  hem  de  poëzie  in 
het  leven,  datgene  wat  het  eerste  en  het  meeste  diende 
verheerlijkt  te  worden.  Van  zijne  vroegste  tôt  zijne 
laatste  jaren  vinden  wij  die  ingenomenheid  met  het  held- 
haftige  in  zijn  werk  doorstralen.  Zijn  Pepijn  en  zijn 
Carloman,  zijn  Godfried  van  Bouillon,  evenals  zijn  vech- 
tende  wolven,  arenden,  honden,  leeuwen  enbuffels,  zijn 
Vrachtrijder,  zijn  Vox  Populi,  zijn  panorama's,  zijn  Stand- 
beeld  van  Alva,  aile  slaan  denzelfden  toon  aan. 
Wanneer  hij  van  den  Antwerpschen  gemeenteraad 
oorlof  vroeg  ora  aangrij pende  gebeurtenissen  te  kiezen 
tôt  onderwerpen  der  schilderingen ,  welke  hij  in  de 
trapzaal  van  het  stadhuis  zou  uitvoeren,  en  daarbij  deed 
gelden,  dat  lievig  bewogen  toestanden  meer  in  over- 
eenstemming  waren  met  den  aard  zijner  kunst,  ken- 
merkte hij  deze  zeer  juist.  Hij  is  de  schilder  van  het 
hartstochtelijke,  krachtvolle  leven,  een  geweldenaar  te 
midden  van  een  tijd  en  een  kunst  verliefd  op  het  vreed- 
zame  en  het  gevoelerige.  Sedert  Rubens'  heengaan  kende 
de  Antwerpsche  school  geen  zoo  forschen  en  dramati- 
schen  kunstenaar  meer  als  Verlat. 
Hij  was  echter  volledige  schilder  genoeg  om  niet  in 
