(  248  ) 
schudden  uit  zijn  onverschilligheid  voor  zijn  eigen  roem- 
rijk  verleden.  Hi j  maakte  verzen  en  novellen  zooals  zijne 
kameraden,  vertaalde  een  tooneelstuk  van  Goethe  en 
schreef  over  dramatische  kunst  Jlaar  wat  niet  allen 
deden  :  hij  zetle  zijne  zeer  onvoUedige  studiën  voort, 
leerde  op  eigen  hand  nieuwe  en  oude  talen  aan  en  las 
veel  over  geschiedenis,  kunst  en  oudheidkunde.  Zijn 
leven  lang  zou  hij  trouw  blijven  aan  de  overtuiging  en 
aan  de  voorliefde  zijner  jeugd.  Génard  was  immer  een 
volbloed  vlaamschgezinde;  in  den  politieken  strijd,  voor 
de  rechten  zijner  taal,  trad  hij  niet  op  omdat  hij  met 
zijn  rust-  en  vredelievend  karakter  zich  liefst  buiten  aile 
rumoer  en  kamp  hield  ;  maar  in  zijne  schriften,  in  zijn 
leven  ais  ambtenaar  en  als  privaat  mensch  beleed  hij 
op  zijne  wijze  en  in  zijnen  kring  de  leer,  die  hij  in  de 
opwelling  van  zijn  jeugdig  hart  had  omhelsd.  Hij  zou 
zich  naderhand  niet  meer  aan  lelterkunde  wagen,  omdat 
in  het  latere  leven  de  zucht  naar  stellige  kennissen  bij 
hem  verreweg  de  verbeelding  zou  overheerschen  en 
omdat  hij,  ofschoon  begaafd  met  een  warm  gemoed  en 
een  open  zin  voor  elke  kunstuiting,  toch  zelf  geen  kunste- 
naar  was.  Hij  zegde  al  vroeg  vaarwel  aan  de  poëzie  en 
aan  al  hare  verlokkingen,  maar  tôt  in  zijn  laatste  dagen 
bleef  hij  een  hartstochtelijke  liefhebber  en  een  bevoegd 
waardeerder  van  de  tooneelkunst.  Van  den  eersten  dag 
van  het  ontstaan  van  het  Provinciaal  Leescomiteit  voor 
Tooneelletterkunde  en  Tooneelkunst  (18S4)  was  hij  te 
Antwerpen  secretaris  van  dien  kring  en  hij  bleef  het  tôt 
in  zijn  laatste  jaren;  van  het  Algemeen  Leescomiteit  voor 
Tooneelletterkunde  te  Brussel  maakte  hij  insgelijks  deel. 
Zijne  neiging  volgende  verliet  hij  zijn  kantoor  en  in 
J 
