(  256  ) 
waardigheid  toe.  Hij  had  een  juist  en  fijn  gevoel  voor 
kunstsclioon,  ongelukkiglijk  liad  hij  zich  te  zeer  aan  zijn 
stilzittend  leven  gewend  om  in  den  vreemde  de  meesters 
in  hunne  werken  te  gaan  studeeren  en  zoo  kon  liij  nage- 
noeg  alleen  schrijven  over  kunstenaars  naar  hetgeen  hij 
in  het  archief  ontdekte. 
Quinten  Massijs  en  Rubens  waren  voor  hem  de  meesters 
bij  uilnemendheid  :  telkens  kwam  hij  terug  op  hen,  en  tel- 
kens  bracht  hij  iets  nieuws  aan.  Voor  Jordaens  had  hij 
ook  al  vroeg  een  hooge  vereering  en  hij  vvas  de  eerste 
die  de  aandacht  op  den  te  weinig  gekenden  meoster  riep 
en  een  Catalogus  zijner  werken  poogde  samen  te  stellen. 
Het  raadselachtige  figuur  van  Adam  van  Noort  trok  hem 
eveneens  aan.  een  paar  keeren  kwam  hij  terug  op  dien 
meester  en  hij  beloofde  er  nog  vollediger  berichten  over, 
die  ongelukkiglijk  achterwege  bleven. 
Niet  enkel  als  geschiedschrijver  der  kunst  maakte 
Génard  zich  hoogst  verdienstelijk,  hij  stond  de  kunste- 
naren  ook  met  raad  en  daad  ter  zijde.  Door  de  meesle 
onzer  historieschilders  werd  hij  geraadpleegd  over  de 
keus  hunner  onderwerpen  en  over  de  historische  bijzon- 
derheden,  die  zij  in  het  oog  te  houden  hadden;  met 
dezelfde  gedienstigheid  en  belezenheid  hielp  hij  allen. 
Aan  Leys  bezorgde  hij  de  onderwerpen  zijner  muur- 
schilderingen  in  het  Antwerpsch  stadhuis;  aan  Guffens 
en  SwertP  die  hunner  werken  uitgevoerd  in  de  woning 
van  baron  van  Schilde;  de  Keyser  stond  hij  ter  zijde  bij 
het  aanleggen  zijner  tafereelen  in  de  voorzaal  van  het 
Muséum;  hij  was  de  raadsman  van  Ooms  en  van  der 
Ouderaa  voor  hunne  muurschilderingen  in  het  Gerechts- 
hof,  en  aan  dezen  laatste  bezorgde  hij  de  onderwerpen, 
