(  159  ) 
Vooral  de  beschieting  der  stad  uit  de  Citadel,  den 
28"  October  1830,  op  bevel  van  generaal  Chassé,  die  zeven 
uren  duurde,  tôt  orastreeks  elf  uren  in  den  nacht,  en 
waar  Sleeckx  een  aangrijpend  tafereel  van  ophangt,  sloeg 
den  bodem  in  aan  de  kloekste  sympathieën  voor  de  Hol- 
landers.  Honderden  huisgezinnen  ontvluchtten  de  gebom- 
bardeerde  stad,  waaronder  ook  raoeder  Sleeckx  met  hare 
jonge  kinderen,  die  bij  hunnen  boterboer,  in  het  nabij- 
gelegen  dorpje  Ranst,  gedurende  eene  groote  veertien 
dagen  een  onderkomcn  vonden,  terwiji  de  vader  in  het 
huisje  van  het  Schipperskwartier  te  Antwerpen  bleef. 
Toen  moeder  Sleeckx  met  hare  kleinen  te  raidden  der 
afgebrande  en  vernielde  gebouwen  terugkeerde,  ver- 
klaarde  zij,  die  vroeger  met  heel  haar  gezin  tegen  de 
orawenteling  en  de  onruststokers  hevig  gekant  was,  dat 
de  Hollanders  «  geene  menschen,  maar  onmenschen  en 
monsters  waren  ».  Zelfs  in  de  famille  Van  Rijswijck, 
anders  zoo  diep  hollandschgezind,  was  een  dei^elijke 
ommekeer  in  de  geraoederen  teweeg  gebracht  door  de 
akelige  beschieting. 
Daarop  volgden  twee  ellendige  jaren,  de  eerste  wrange 
vruchten  der  omwenteling  van  1830,  die  uit  het  geheugen 
der  gelukkige  nakomelingschap  zijn  gewischt,  maar 
die  al  de  tijdgenooten  nog  lang  nadien  hebben  doen  hui- 
veren.  In  geheel  Belgii'  leed  men  onder  die  verschrikke- 
lijke  crisis,  die  gekenmerkt  werd  door  stilstand  van 
handel  en  nijverheid,  regeeringloosheid,  bittere  partij- 
twisten  en  burgerveeten  tusschen  patriotten  en  oran- 
jisten,  volksopstootjes  en  plunderingen  van  wege  het 
gepeupel,  enz.  Doch  te  Antwerpen,  waar  de  Citadel  nog 
een  paar  jaren  door  den  vijand  bezet  bleef,  namelijk  tôt 
