(  164  ) 
paste-,  en,  toen  in  1837  Hendrik  Conscience  zijne  histo- 
rische  novelle  In  H  Wonderjaar  1566,  en  Theodoor  van 
Rijswijck  zijne  geestige  berijmde  schetsen  Eigenaerdige 
Verhalen  liet  verschijnen,  viel  het  nog  overblij vende 
zijner  Fransehgezinde  vooroordeelen  tegen  zijne  moeder- 
laal  :  «  Ik  was  overtuigd  —  bekent  hij  gemoedelijk 
in  zijne  gedenkschriften,  zestig  jaar  later  —  dat  het 
(Vlaarasch)  alleen  voor  almanakken,  boekjes  van  de 
Blauwe  Bibliotlieek,  volksliedjes ,  gebedenboeken  en 
andere  stichtelijke  werken  konde  dienen.  Thans  kreeg 
ik  eensklaps  de  overtuiging,  dat  ik  mij  had  bedrogen  en 
dat  het  geenszins  onmogelijk  was  ook  in  ons  dialect 
dingen  te  schrijven,  even  aangenaam  om  lezen  als  die 
der  Fransche  en  Hollandsche  dichters  en  prozaschrijvers, 
zelfs  romans,  als  de  Parijsche,  waarvan  ik  er  zoovele  had 
leeren  kennen...  Zoo  redeneerde  ik  en  was,  gelijk  men 
ziet  en  zonder  dat  ik  het  zelf  wist,  goed  op  weg,  om  van 
een  jeugdigen  franskiljon  een  volbloed  Vlaming  te  wor- 
den  (1).  » 
Intusschen  had  hij  bij  zichzelven  Duitsch  en  Engelsch 
en  zelf  wat  Italiaansch  en  Spaansch  geleerd.  Zoo  was 
men  tôt  1840  gekomen.  Op  eens  stond  zijn  oude  school- 
makker  en  vriend  Van  Kerckhoven  \6ôt  hem.  Deze  had 
de  Hoogeschool  van  Bologna  verlaten  en  kwam  zich  op 
nieuw  te  Antwerpen  vesligen.  «  Van  dan  af  —  zegt 
Sleeckx  —  herbegon  ons  verkeer,  alsof  het  niet  ware 
onderbroken  geweest.  Hij  kwam  mij  of  ik  ging  hem  bijna 
dagelijks  opzoeken.  Bij  goed  weder  hernamen  wij  onze 
wandelingen  in  de  stad,  aan  de  werf  en  de  dokken,  of 
(1)  Indrukken  en  ervaringen,  blz.  131. 
