(  167  ) 
bespreekt,  veroordeelt  of  verdedigt,  moet  zelf  eenen  goeden  roman 
of  eene  goede  covelle  kunaen  schrijven  (i).  * 
Wat  iederen  lezer  in  deze  brok  treffen  zal  is  de  emst 
dier  twee  Antwerpsche  jongelingen  uit  den  kleinen  stand, 
hunne  belezenheid  en  hun  kunslsraaak,  die  hen  instaat 
stelden  om  Balzac  met  Cervantes,  Lesage,  Cooper  en 
Walter  Scott  te  vergelijken.  VVas  het  dan  te  verwonderen. 
dat  er  in  beide  de  stof  zat  voor  oorspronkelijke  schrijvers? 
Van  Kerckhoven  drong  lierhaaldelijk  bij  Sleeckx  aan  en 
bekende  hem,  dat  hij  het  zelfs  reeds  beproefd  had.  Ein- 
delijk  liet  Sleeckx  zich  overreden  en  schreef,  natuurlijk 
in  't  Fransch  (2),  een  romanlisch  verhaaltje  vol  akelighe- 
den  en  overdrijvingen,  dat  na  lezing  door  Van  Kerck- 
hoven  werd  geprezen.  Daarop  volgde  een  tweede  en 
meer  stukjes.  waar  de  eer  aan  te  beurt  viel  als  mengel- 
werk  in  een  Fransch  weekblad  van  Antwerpen  opgeno- 
men  te  worden  en  door  de  jonge  schilders,  Sleeckx' 
kameraden,  gunstig  le  worden  onthaald. 
Doch  weldra  onder\ond  Sleeckx  bij  dat  Fransch- 
schrijven  wat  ook  Conscience  bij  het  opstellen  van  zijn 
Wonderjaer  eenigen  tijd  vroeger  had  gevoeld  (3).  Het 
(1)  Indrukken  en  ervnringen,  blz.138  en  <39. 
(2)  I  Ik  meende  —  zegt  hij  —  dai  ik  die  taal  oneindig  beter 
kende  dan  het  Vlaamsch.  vermits  ik  aan  het  Âtlieoxum  op  de 
(jrammaire  française  eenige  jaren  viijlig  had  geblokl  en  van  de 
Vlaamsche  spraakieer  enkel  het  boekje  van  Abraham  Terbruggen 
gezien  had.  >  (Âldaar,  blz.141.) 
(3)  Men  leze  daarover  de  belangrijke  bladzijden  in  Consciences 
Geschiedenit  mijner  jeugd,  blz.  214-318.  (Brussel,  Lebègueen  C'«, 
1888.) 
