(  168  ) 
wilde  niet  vlotten,  omdat  hij  'zich  niet  in  zijne  moeder- 
taal,  raaar  in  eene  kunstmatig  aangeleerde  taai  uitdrukte. 
Nogmaals  laat  ik  hem  zelven  aan  het  woord,  waar  hij, 
na  ons  den  bijval  te  hebben  gemeld,  die  zijne  eerste 
Fransche  schetsen  hadden  mogen  vinden,  aldus  ver- 
volgt  : 
Ik  liet  mij  nochlans  geenszins  door  dien  lof  zoozeer  verblindeu 
als  men  wellicht  zou  denken,  daar  ik  voelde  dat  ik  hem  niet  ver- 
diende.  Immers,  en  zulks  had  ik  reeds  bij  het  schrijven  van  mijn 
eerste  verhaalken  begrepen,  wat  men  in  mijne  taal  en  in  mijnen 
stijl  goed  vond  en  prees,  was  niet  van  mij;  in  andere  woorden, 
mijne  laal  en  mijn  stijl  waren  enkel  herinneringen  van  helgene  ik 
bij  Parijsche  schrijvers  gelezen  en  van  hen  onlhouden  had,  en  in 
mijne  gewrochten  kwam  slechts  nu  en  dan  een  volzin,  dien  ik  zelf 
gemaakt  had  ;  al  het  overige  was  aan  die  schrijvers  ontleend.  Het 
verdroot  mij,  daar  ik  het  schrijven  niet  aizoo  verslond,  en  ik  deelde 
mijn  verdriet  aan  Van  Kerckhoven  mede.  Mijne  klachten  troffen 
hem  en  hij  bekende  mij,  dat  ook  hij,  onder  het  schrijven,  hetzelfde 
ondervond  en  er  zich  door  vernederd  gevoeld  had.  Hij  had 
daarbij  bemerki,  dat  het,  wanneer  hij  in  het  Vlaamsch  schreef,  wa 
hij  in  den  laatsten  lijd  voorai  nu  en  dan  gedaan  had,  geheel  anders 
was,  en  dan  zinnen  maakte,  die  wel  de  zijne  waren  en  niet  enkel 
uit  zijn  hoofd,  maar  tevens  uit  zijn  hart  vloeiden. 
Ik  beproefde  het  insgelijks  en  ondervond,  dat  hij  volkomen  gelijk 
had.  Ik  ondervond  daarbij,  dat  het  veel  gemakkelijker  ging  en  dat 
ik,  wat  ik  vroeger  gevreesd  had,  minder  naar  mijne  woorden  moest 
zoeken  dan  ik  daclit.  Het  was  weer  een  klein  verhaai,  waaraan  ik 
mijne  krachten  beproefde  en  dat  ik  Pieter  Block  noemde,  dewijl 
het  over  het  geval  van  een  Antwerpschen  zeeman  handelde.  Uit 
onze  haven  vertrokken,  was  hij,  door  een  vrij  zonderlingen  samen- 
loop  van  omstandigheden,  lange  jaren  weggebleven,  zonder  dat 
zijne  vrouw  éénen  der  brieven  had  onlvangen,  welke  hij  haar  had 
geschreven.  Hem  dood  wanende,  was  die  vrouw  met  eenen  anderen 
