(  169) 
zeeman  hertrouwd  en  leefde,  toen  haar  eerste  te  Antwerpen  weder- 
keerde,  zeer  gelukkig  met  hem  en  twee  kinderen,  wat  den  doodge- 
waande,  die  haar  geluk  niet  wilde  storen,  bewoog  nogmaais  te 
vertrekken  zonder  zich  bekend  te  maken. 
Dit  zeer  eenvoudig  en  naTef  verhaal,  nogmaais  in  een  Ântwerpscb 
blad,  een  Vlaamscb,  als  feuillelon  opgenomen,  vond  ditmaal,  Tooral 
onder  liet  Vlaamschlezend  publiek,  wel  te  verstaan,  een  veel 
grooteren  bijval  dan  œijne  Fransche.  Het  was  die  bijval,  welke 
mij  aanspoorde  voortaan  maar  lieTer  in  de  moedertaal  te  bliJTen 
schrijven. 
Wat  mij  Dog  meer  dan  die  grootere  biJTal,  in  dit  Toomemen 
versterkte,  was,  dat  mijne  oaders  en  gebeel  ons  gezin,  die  geen 
Fransch  kenden  en  dus  mijne  Fransche  rerhaalkens  niet  hadden 
kunnen  lezen,  met  Pieter  Block  in  de  wolken  waren  en  bel  ding 
niet  alleen  lazen  en  herlazen,  maar  nog  aan  al  de  leden  der 
familie,  zoonel  als  aan  vrienden  en  kennissen,  lieten  lezen.  Het 
deed  mij  denken  aan  het  doel,  welk  ik  mij  met  mijn  schrijven  cerst 
en  Tooral  moest  voorstellen.  en  aan  het  nut,  welk  ik  er  kon  mede 
slichlen.  Tôt  hiertoe  had  ik  eenvoudig  geschreven,  eerst  omdat  mijn 
makker  het  ïerlangde,  en  van  lievèrlede  om  het  genot,  dat  ikzelf  in 
mijn  geschrijf  vond.  Thans  vroeg  ik  mij  af,  of  het  mijn  eenig  doel 
moest  wezen  en  of  ik  niet  ook  met  mijne  verhaalkens  eenig  nat 
moest  pogen  te  stichten;  en  het  antwoord  luidde,  dat  ik  er  in  gewe- 
ten  toe  verplicht  was.  Van  dit  oogenblik  had  ik  het  besef,  hoe  ik 
het  doel  niet  als  Fransch,  maar  alleen  als  Vlaamsch  schrijver  kon 
bereiken.  De  lieden  te  Antwerpen,  die  Fransch  lazen,  waren  in 
betrekkeiijk  zeer  gering  getal.  Zij  hadden  daarbij  Fransche  boeken 
door  Belgen  geschreven  in  geenen  deele  noodig,  daar  er  maar  al  te 
veel  in  ons  land  voor  eenen  spotprijs  te  koop  waren.  Alleen  de 
Vlaamschlezenden,  welke  de  overgroote  meerderheid  vormden, 
hadden  Vlaamsche  noodig.  En  ik  wist  door  eigen  ervaring  te  goed, 
hoe  groot  gebrek  aan  zulke  schriflen  in  het  Vlaamsche  gedeelte  van 
Belgie  was,  om  niet  tôt  het  besluit  te  komen,  dat  ik,  om  mijnen 
plicht  als  letterkundige  tegenover  mijne  Vlaamsche  landgenooten 
