(  170  ) 
en  tegenover  mijzelven  te  vervullen,  geene  andere  dan  Vlaamsche 
boeken  mocht  schrijven  (d). 
Met  dit  verheven  doel  der  letterkunde  \6ôr  oogen 
begon  Sleeckx  op  zijn  SS^'e  jaar  zijne  loopbaan  als 
schrijver.  Zonder  het  te  weten  en  door  den  drang  der 
omstandigheden  en  der  geestesrichting  aangeboren  bij 
iederen  ernstigen  Nederlander,  sloot  hij  zich  dadelijk 
aan  bij  de  didactische  school,  die  opklirat  tôt  den  (in  dien 
tijd  nog  niet  op  nieuw  ontdekten)  Jacob  van  Maerlant, 
«  den  vader  der  dietsce  dichteren  algader  »  in  de  grij'ze 
13<i«  eeuw. 
Na  zijne  eerste  prozaopstellen  beproefde  Sleeckx  het 
ook  om  verzen  te  schrijven,  in  navolging  van  zijnen 
vriend  Van  Kerckhoven,  die  zijne  gedichtjes  herhaalde- 
lijk  in  het  Gentsch  Jaerboekje  van  Frans  Rens  had 
geplaatst  gekregen  ;  maar  hierin  slaagde  hij  evenmin  als 
Hendrik  Conscience  en  hij  erkende  het  dadelijk.  Doch 
de  dramatische  letterkunde  trok  hem  aan  en  voor  de 
Vlaamsche  tooneelmaatschappijen  van  Antwerpen,  waar 
hij  breedvoerig  de  lotgevallen  van  vertelt  in  zijne 
gedenkschriften  (2),  schreef  hij  een  viertal  stukken  : 
Karlina  of  het  Weesmeisje  (1839),  Meester  Spinael,  Van 
Dijck  te  Saventhem  en  Hoon  en  luraak,  waarvan  drie  door 
Antwerpsche  liefhebbers  dadelijk  vertoond  werden  en 
die  hij  in  1841,  onder  den  pseudoniem  Albrecht  van 
Bossche  (3),  bij  de  gebroeders  De  Wever,  in  een  deeltje 
uitgaf,  zijn  eerst  afzonderlijke  boek  met  den  deftigen  titcl 
[i]  Indrukl:e7i  en  ervaringen,  blz.  142-144. 
(2)  Aldaar,  blz,  lOG-127. 
(3)  De  familienaam  zijner  moeder  was  Vanden  Bosch. 
