(  207) 
onverschillig  yoor  de  poogingen  dergenen,  die  hem  uit  dien  verne- 
derendeo  toestand  willen  trekken,  gevoell  niet  boe  men  hem  als 
eenen  onwaerdige  of  als  eenen  slaef  behandelt,  ja  rekent  het  zicl 
tôt  eene  eer  door  de  overige  naiiën  te  worden  bewoDderd  ! 
Sleeckx  geeft  nochtans  toe,  dat  toch  iets  gewonnen  is 
sedert  den  aanvang  van  den  strijd  : 
Ik  beken  met  vreagde,  dat,  zoo  onze  strvd  tôt  herstel  der 
taelgrieTen  geenen  den  miosten  uitsiag  beeft  opgeleverd,  het 
nogtaos  waer  is,  dat  wy  wel  iets  op  de  gemoederen  Tan  sommigen 
onzer  landgenooten  hebben  gewonnen  . . . ,  dat  wj  bet  getal  onzer 
strydgenooten  aenmerkeljk  hebben  zien  aengroeien. 
Vooral  «  schrijvers  »  zijn  te  allen  kante  opgestaan. 
Ironisch  steekt  hij  overigens  den  draak  met  die  weelde- 
rige  letterkundige  vegelatie,  die  plotseling  uit  den 
Vlaamschen  grond  na  1830  is  opgeschoten,  en  blijkbaar 
verwacht  hij  niet  veel  van  «  dit  overgroot  aenial  persoo- 
nen,  die  allen  aenspraek  maken  op  den  titel  van  leiter- 
kundigen,  te  meer  naer  mate  zy  hem  minder  verdienen, 
en  die  natuerlyker  wTze  elk  hun  aendeel  eigenliefde, 
eigenbaet  en  cigenwaen  in  onzen  stryd  mengen  ».  Bij 
zou  zeker,  boven  dat  «  grooter  heir  slecht  gewapende 
benden,  aen  band  noch  regeltuchl  gewoon  »,  veel  liever 
de  voorkeur  geven  aan  «  een  dapper  welgeoefend  léger, 
in  dichtgeslotene  gelederen  geschaerd  ».  Hij.  de  jonge 
(lagbladschrijver,  stell  boven  het  middelmalig  letterge- 
knoei  van  velen,  de  diensten  die  de  Vlaemsche  pers 
begint  te  bewijzen,  en  looft  «  den  voortretfelyken  geest, 
dien  de  meeste  Vlaemsche  bladeren  ademen  ». 
ZiedaT  onze  scboonste  aenwinst,  —  roept  hy  met  overiuiging 
uil.  —  Kr  mogen  sommigen  uit  de  hoogte  nederzien  op  nieuwsbia- 
