(  210  ) 
De  eerste  zonde  der  Vlaamsche  strijders  is  «  het  gebrek 
aen  ernst  ». 
Wat  waren  gedurende  de  eerste  jaren  onze  proeven  in  hetgebied 
der  letleren  anders  dan  liefhebbery?  Ik  heb  vlaemsche  schryvers 
gekend,  die  in  gemoede  overtuigd  waren,  dat  onze  lelterkunde 
nooit  iets  anders  zyn  mogt,  en  die  een  meer  verheven  doel  voor 
jeugdige  droomery  van  onbezonnen  jongelingen  uitkreten.  Ik  ken 
er  nu  nog,  die  veel  van  vlaemsche  letteren  houden,  doch  niet  van 
vlaemsche  beweging  willen  hooren  spreken.  De  eerste  onzer  dich- 
ters,  de  voorirefFelyke  Ledeganck  zelve,  schattede  by  den  aenvang 
zyne  taek  niet  veel  hooger,  en  allen  herinneren  wy  ons,  hoe  hy,  in 
de  voorrede  van  De  bloemen  myner  lente  (4837),  zyne  overschoone 
poëzy  de  vrucht  noemde  van  snipperuren  aen  zijne  ernstigere 
bezigheden  van  vrederechtcr  ontstolen.  Wat  uiislag  kan  ons  een 
arbeid  geven,  waervan  het  doel  enkel  uitspanning  mag  heeten? 
Geen'  andercn  dan  uitspanning  voorzeker, 
«  Hoe  veel  kostelyken  tyd  hebben  wy  niet  verkwist  aen 
een  ellendig  vraegpunt  van  letters  en  streepkens?  » 
't  Was  kracht-  en  tijdverlies,  benevens  verbittering  en 
verwijdering  van  goedgenegen  vrienden.  Ook  «  het 
zenden  van  smeekschriflen  aen  het  bestuer  »  slorpte, 
«  zonder  den  minsten  uitslag  »,  al  de  krach ten  op  : 
Het  verleden  jaer  zou  nogtans  ook  hieromtrent  eene  les  voor  de 
toekomst  moeten  wrzen.  Want,  zegt  my  eens,  wat  is  er  van  difi 
ontzagelyke  massas  handteekeningen  geworden,  die  wy  tôt  hiertoe 
van  overluigde  of  niet  overtuigde  medeburgers  afbedelden? 
Waarora  altijd  de  oogen  richten  op  «  het  bestuer  »? 
Kleine  dingen  krijgt  men  zoo,  groote  niet.  Zie  de  regee- 
ring  van  koning  Willem  : 
Zyne  poogingen,  die  van  zyn  bestuur  waren  van  veel  grootere 
