(211  ) 
beteekenis  dan  die,  welke  w;  van  een  belgisch  tninislerie  kunnen 
Terwachten  ;  en  wat  hebben  zy  Toortgebragt?  Gy  allen  weet  het  ; 
ik  beb  niet  noodig  u  te  berbalen,  dat  onwilligheid  en  Terbitterin;; 
dezeke  béant woordden,  en  dat  zy,  hoe  regtvaerdig  ook  onder 
sommige  opzigien,  eene  grief  werden  tegen  het  bewind,  zelfs  Toor 
hen,  wier  voordeel  zy  beoogden. 
Waer  blyven  wy  dan  met  die  lange  reeks  aenvaUen  tegen  de 
verscbillende  miniâterien,  die  elkander  sedert  den  aenvang  onzei> 
stryds  opvolgden?  Wat  wordt  er  van  die  groote  hoop  punt-  en 
hekeidichten,  rerwytingen,  wrraekkreten,  ja  smaed-  en  scheld- 
woorden,  waarmede  wy  sedert  vyftien  jareu  tegen  het  bestuer  te 
Telde  trokken?  Al  wcder  ciets.  Het  is  daerooi,  dat  ik  die  aenvallen, 
die  verwytingen  een  noodeloos  gezwets  durf  noemen  ;  het  h 
daerom,  dat  ik  die  siechts  in  zooverre  goedkeure,  als  zy  bydragen 
om  het  gelai  oczer  aenklevers  te  vergrooten,  om  de  onkonde  en 
den  moedwil  der  vyanden  van  het  vlaemsch  te  brandmerken,  om 
de  magtigste  onzer  tegenstrevers  ter  b(spotting  van  het  vlaemsche 
pubiiek  aen  de  kaek  le  stellen,  om  de  achtiug  en  den  eerbied  TOor 
onze  zaek  te  vermeerderen. 
En  nu  —  na  deze  onbarmhartige  jeugdige  harislochte- 
lijke  critiek  —  gaat  hij  tôt  liet  opbouwend  gedeelte  zijner 
verhandeling  over. 
Helpi  u  zelrtti,  zoo  helpt  u  Goil,  is  eene  spreuk,  die  vooral  ten 
aenzien  Tan  het  besiuer,  in  onze  tyden  van  voiksregenng,  waerheid 
bevai.  Want  wat  is  eigenllyk  bel  bestuer  in  een  land  aïs  het  onze? 
Is  het  iets  meerder,  kan  het  iets  nieerder  zyn  dan  de  oildrukking 
van  de  denkwyze  dcr  meerderheid?  Is  bel  dan  lot  ecnige  peisoo- 
nen,  die  het  bestuer  van  een  land  uitmaken.  dat  men  zich  wenden 
miel,  wanneer  men  de  gedaente  van  dit  land  wil  veranderen?  De 
gezoude  rede  zegt  ons,  dat  die  persoonen  niets  kunnen,  wanneer 
zy  niet  door  hel  openbare  gevoelen,  door  de  meening  van  bel 
groote  gelai,  door  de  meerderheid  in  één  woord  gerugsteuud 
