(  214  ) 
krakeel  wenschten  te  houden.  Men  zal  verder  zien  welk 
onweder  dit  gedeelte  van  Sleeckx'  rede  uitbarsten  deed. 
Maar  hij  was  nog  niet  ten  einde  met  zijn  zondenregister. 
Na  met  verachting  van  de  persoonlijke  aanmoedigingen 
en  kleine  gunstjes  te  hebben  gewaagd,  die  nu  en  dan,  hoe 
karig  ook,  aan  Vlaarasche  sciirijvers  werden  uitgedeeld 
(hetgeen  bij  sommigen  het  denkbeeld  doet  oprijzen,  «  dat 
er  voor  den  Vlaemschen  stryder  een  ander  doel  kan 
bestaen  dan  de  vrymaking  zyner  verdrukte  landgenooten, 
eene  andere  belooning  dan  de  zegeprael  zyner  schoone 
zaek  »),  —  verklaart  hij  onbewimpeld,  dat  men  die  kleine 
weldaden  en  gunsten  «  met  den  stilstand  der  Vlaemsche 
Beweging,  met  de  ontmoediging  van  velen  onzer,  met 
onze  oneenigheden  heeft  moeten  bekoopen  m. 
Maar  wat  dient  er  dan  gedaan  te  worden?  Voordat  hij 
op  die  vraag  zal  antwoord  geven,  verontschuldigt  Sleeckx 
zieh  over  het  schijnbaar  aanmatigende  zijner  houding  : 
Ik  behoor  tôt  de  jongste  leden  dezer  achtbare  vergadering.  Men 
zal  het  mogeljk  eene  vermetelheid  van  mynenlwege  notinen,  aen 
zoovele  verdienstelyke  en  met  roem  bekende  uiannen  de  baen  te 
willen  aentoonen,  die  zy  hebben  le  bewandelen.  Wat  my  den  moed 
geelt,  wat  iny  aenspooit  liet  te  wagen.  is  de  overtuiging,  dat  gy 
allen,  of  lang  reeds  die  strekking  in  uvven  gcesl  hebt  Icven,  en  er 
slechls  tydelyk  door  de  onistandigheden  zyt  afgcleid,  ofwel,  door 
den  loop  der  laetste  gebeurtenissen  ingelicht,  u  dezelve  in  de 
toekonist  reeds  hebt  voorgebakend. 
Na  deze  rondborstige  en  tevens  behendige  captatio 
benevolentiae  komt  hij  eindelijk  tôt  den  knoop  van  zijn 
betoog 
Welk  is  de  toestand  van  Vlaemsch  Belgie?  De  hooge  klassen  zyn 
nieestal  fianschgezind  en  verfranscht;  de  ryke  burgery  volgt  ze 
