(  22«   ) 
onpractische  droomen  der  jonge  radikalen  zouden  kun- 
nen  te  weeg  brengen.  Lit  beider  samenwerking  op  ieder 
geestelijk  gebied  ontstaat  hetgeen  men  den  vooruitgang 
van  het  menschdora  heeft  gelieven  te  noeraen. 
Wat  er  ook  van  zij,  's  namiddags  van  denzelfden  dag, 
waarop  Sleeckx  het  onweder  op  het  Congres  had  los  doen 
breken,  stond  hij  met  al  de  andere  Noord-  en  Zuid- 
Nederlanders  op  het  kerkhof  van  Sint-Amandsberg,  bij 
Gent,  op  de  inhuldiging  van  Ledeganck's  praaigraf.  De 
vrede  scheen  geheel  hersteld,  want  De  Eendragt  teekent 
het  volgende  aan  : 
De  heer  Van  Dujse  las  verrolgens,  na  eene  voor  de  Tuist  doel- 
matige  inleiding,  een  gevoelvol  en  hem  allezins  waerdig  gedicht 
dat  door  eene  improvisatie  van  den  heer  Sleeckx,  Tan  Brassel, 
gevolgd  werd,  waerin  deze  schryïer,  namens  de  jongere  vlaernsche 
letterkundigen,  de  verzekering  gaf,  dat  zy  eendragtig,  op  Lede- 
ganck's giansend  spoor  zullen  treden. 
Einde  goed,  ailes  goed. 
Indien  ik  zoolang  bij  de  redevoering  van  Sleeckx  heb 
verwijld,  dan  is  het,  omdat  ik  zijn  optreden  te  Gent  op 
het  eerste  Nederlandsch  Congres,  met  zijn  brandend 
onderwerp,  als  eene  belangrijke  gebeurtenis  in  de 
geschiedenis  der  Vlaamsche  Beweging  beschouw.  Die 
redevoering  was  als  het  ware  de  geboorteacte  der  demo- 
cratische  richting  onder  de  Vlaamschgezinden,  die  tôt 
dan  toe  bijna  uitsiuitend  bestonden  uit  bellettristen,  taal- 
vorschers  en  oudheidkundigen  mitsgaders  eenige  te  vroeg 
geboren  folklorislen.  Den  jongen  Sleeckx  komt  de  eer 
toe  die  oprecht  «  nieuwe  wegen  »  te  hebben  aangetoond, 
wellicht  op  onbehendige  ruwe  wijze,  wellicht  met  voor- 
