te  nemen,  loen  mijn  oud-professor  mij  eene  plaats  in  de  Model- 
schooi  (te  Antwerpen  in  1838]  aanbood,  zal  men  begrijpen  (I). 
Door  de  zeventien  jaren,  die  hij  aan  de  dagbladschrij- 
verij  had  besieed,  waren  die  aangeboren  lust  en  die 
natuurlijke  begaafdheid  tôt  onderwijzen  niet  gekoeld. 
Daar  zijn  al  zijne  oud-leerlingen  het  eens  over.  Hoort 
liever  wal  ze  van  Sieeckx  als  leeraar  allen  te  gelijk  bij 
zijn  afsterven  getuigden .  Eerst  was  het  de  heer 
E.  H.  T'Sjoen,  leeraar  in  de  hoofdstad,  die.  nog  vddr 
zijne  begrafenis,  in  De  Ylaatnsche  Gazel  van  Brussel  (2) 
schreef : 
Ik  genoot  ran  1873  tôt  i8T6  het  geluk  in  de  Normaalschool  van 
Lier  Sieeckx'  lessen  van  Nederlandsche  taal  en  letterkunde  te 
Tolgeii.  Wat  Sieeckx  als  leeraar  al  degelijks  heeft  gewrocht,  zal, 
hoop  ik,  wel  iemand  anders  doen  uitscbijnea.  Uet  zaad,  dat  hij 
oitstrooide,  verdorde  nooit.  Bij  velen  wist  hij  de  lust  tôt  de 
beoefening  der  letterkunde  aan  te  vuren,  bij  allen  wekte  hij  eerbied 
en  liefde  op  voor  de  Nederlandsclie  taal.  Wie,  zooals  ik,de  Lierscbe 
Normaalschool  binnentrad  met  eenen  hoogen  dunk  OTer  de 
Franscbe  letterkunde  en  eenen  veel  geringeren  orer  de  onze 
(noodlottig  geToIg  van  het  verfranschend  onderricht  in  de  middel- 
bare  scbolen  vôor  de  wet  van  1883},  werd  airas  tôt  betere  ^evoelens 
bekeerd  en  sloot  zich  aan  bij  bet  groot  léger  der  Vlaamschgezinden 
en  vereerders  der  .Nederlandsche  letterkunde.  Reeds  Toor  het 
goede  werk,  dat  hij  bij  de  opleiding  der  onderwijzers  zoo  nauw- 
gezet  verrichte,  mag  men  Sieeckx  een  der  apostels  der  Vlaamsche 
zaak  heeten. 
Oen  volgenden  dag  schreef  de  heer  J.  M.  Brans,  in^e- 
(1)  Indrukken  en  ervaringen,  biz.  18â  en  133. 
(3)  Nummer  van  lo  December  190a. 
