(  226  ) 
lijks  leeraar  te  Brussel,  in  hetzelfde  dagblad  eene  uitge- 
breidere  schets  over  «  Vader  Sleeckx  als  leeraar  »  : 
Het  onverwacht  afsterven  van  den  edelen  grijsaard,  den  Nestor 
onzer  letterkuiidigen,  heefc  mij  en  allen,  die  het  geluk  hadden 
zijne  lessen  bij  le  wonen,  diep  gclroffen.  Thans  meer  dan  ooit 
komt  het  bij  mij  op,  wat  wij  aan  hem  te  diinken  hebben,  wij  nioi 
alleen,  doch  gansch  de  Vlaamsche  Beweging. 
Helder,  als  gebeurde  het  slechts  gistcren,  ofsehoon  reeds 
dertig  jaar  geleden,  slaat  het  mij  vôôr  den  geest,  hoe  liij  met  «  de 
jongens  »  omging.  0,  hij  vleide  ze  niet,  hij  stelde  zich  niet 
te  vreden  met  hall'  werk,  met  halve  aandacht,  en  ontzettend  klonk 
het  «  Mijnheer!  j  den  sehuldige  in  de  ooren.  Wie  als  «  Mijnheerl  » 
aangesproken  werd,  vvist  hoe  de  zaken  stonden;  doch  er  bleef 
nooit  wrok  tusschen  leeraar  en  leerling.  Wie  misdaan  had,  boetle 
onderdanig,  gewillig,  onder  de  vaderlijke  tucht,  Maar,  wanneer 
ailes  in  den  haak  was,  hoe  gemoedelijk,  hoe  opwekkend  kwam  hel 
woord  «  Jongens  »  dan  in  zvvaren  basioon  ovcr  de  lippeu.  Het  was 
inderdaad  de  innige  trouwhartige  verhouding  van  vader  lot  zoor, 
die  de  betrekkingen  tusschen  den  gevierden  leeraar  en  zijne 
kweekelingen  kenmerkte. 
Sleeckx'  onderwijs  muntte  uit  door  helderheid,  levendigheid, 
warmte.  Geleidelijk  loste  hij  aile  moeilijkheden  op,  verrijkte  de 
leerboeken  met  velerlei  nola's,  en  wekte  belangstelling  bij  allen 
door  tal  van  treifende  vergelijkingen. 
Wat  al  heerlijke  stonden  hebben  wij  niet  met  hem  beleefil, 
wanneer  hij  voorlas  uit  Andersen  of  uit  Bekker  en  Deken.  Zijne 
kleine  vinnige  oogen  slraalden  van  oprecht  genot,  wanneer  de 
jongens  het  uitschaterden  van  prêt,  dat  het  lot  in  de  omliggendc 
straten  weerklonk,  en  hij  zelf  kon  loch  zoo  van  ganscher  harte 
meelachen.  Dan  vergaten  allen,  hoe  ze  aan  spraakieer  uioesten 
blokken.  Al  het  stroeve  en  dorre  der  spraakieer  kregen  wij  onver- 
œinderd  en  onmeedoogend  te  verduwen,  doch  hoe  werden  wij 
daarvoor  beloond  door  beschouwingen  over  kunst  en  lelterkun<le. 
