(227) 
Vêle  jonge  lieden  zijn  maar  al  te  zeer  gewoon  aan  slordigbeid  in 
gedachten  en  vorm.  Ricbtig  denken  en  redematig  verband  tusschen 
hoofdgedachte  en  bijkomende  denkbeelden  of  overwegingen  werd 
ons  Toortdurend  ingescherpt.  Bet  aanwendeu  Tan  figuren  in  den 
slijl  werd  door  bem  met  uitersie  strengbeid  bewaakt.  Ook  in  stijl- 
figuren  eischte  hij  logica;  niets  mocht  tegen  de  gezonde  rede 
strijden,  of  bet  werd  door  den  strengen  leermeester  met  zware 
strepen  onderiijnd. 
En  hoe  lette  hij  op  juist  en  onberispelijk  weergeven  der  gedach- 
ten. Ailes  moost  helder,  gepast  en,  zoo  niogelijk,  in  sierlijken 
Torm  weergegeven  wordi  n.  —  «  Korte  zinnen  en  komma's,  veel 
kommas,  jongen  !  »  —  Wie,  oud-leerliog  Tan  Vader  Sleeckx,  hoort 
die  woorden  niet  tbans  nog  in  zijne  ooren  klitken?  Wie  ziet  ze 
niet  in  bet  eigenaardig  gedrongen  schrift  des  meesters  coder  zijne 
opsteilen  staan? 
Met  weemoed  beb  ik  het  geel  geworden  pak  scboolwerken,  door 
hem  verbeterd,  nog  eens  Tôôr  den  dag  gehaaid  en  een  Toor  een 
bezieu  als  kostbare  herinneringen,  die  mij  van  een  weldoener  en 
trouwen  leidsman  op  de  baan  der  kunst  zijn  overgebleven.  En 
daar  werd  ik  dertig  jaar  jonger.  Hij  slapte  weer  met  zijne  hooge 
gestalle  en  afgemeteii  tred  OTer  de  speelplaats  onzer  Liersche 
Aima  ilaier.  Wij  Tolgen  hem  op  de  breede  trap  naar  de  naakte 
klassen,  waar  zijn  hartig  woord  een  innig  en  veelzijdig  leven  Tan 
gedachten  deed  outstaan. 
Vader  SIeeckx  leefde  met  en  TOor  zijne  leerlingen.  Miid  schonk 
bij  hen  uit  den  onuitputieiijken  schat  zijner  lezingen  Tan  meesier- 
weikeii  in  Terscbiilende  taien  en  van  zijne  rijpe  ondervinding  op 
bet  gt  biid  van  leven,  kucst  en  letteren. 
Docb  bet  kon  er  ook  wel  eens  vreeselijk  spannen,  wanneer  bij 
traaghtid,  calaiigheid  of  vetzuim  meende  te  ontwaren.  Dan  Tiel  er 
niel  met  htm  te  redenecren  en  al  de  kweekelingen,  die  het  geluk 
hebben  gebad  zijne  lessen  le  genitten,  herinneren  zich  nog  bel 
donderend  :  «  Rij  naar  beneden  en  Iter  uwe  lessen  !  •  Dan  zag 
hij  er  iuderdaad  uit  als  een  onverbiddelijk  recbter,  bij  wien  geen 
mooie  praat  heipt;  dan  schrikten  en  beefden  wij  allen. 
