(  228  ) 
En  toch  wisten  wij,  dat  die  schijnbare  woede  maar  heelemaal 
buitenzijdsch  was;  immers,  toonde  de  schuldige  bij  eerstkomende 
gelegenheid,  dat  hij  wezenlijk  zijn  best  had  gedaan,  dan  steeg  hij 
onmiddellijk  van  den  lagen  rang  van  «  Mijnbeer  »  tôt  den  hoogst 
deftigen  stand  der  «  Jongens  »,  en  ailes  was  vergeten  en  vergeven. 
Zal  ik  hier  nog  herinneren,  hoe  hij  ons  liefde  en  eerbied  voor 
onze  moedertaal  wist  in  te  boezemen?  Duizenden,  die  in  aile 
gradcn  van  's  lands  onderwijs  het  goede  woord  verspreiden  en 
buiten  de  school  het  vaandel  onzer  rechten  hoog  houden,  mogen 
getuigen,  hoe  Vader  Sleeckx  de  zadeu  der  Vlaamschgezindheid  in 
hunne  harten  heeft  gestrooid.  Ook  op  dat  gebied  was  de  dierbare 
aflijvige  een  waardig  opvolger  voor  wijlen  Jan  Van  Beers. 
Eene  laatste  herinnerlng.  Studiemakkers  en  ik  zouden,  nu  ruim 
zes-en-lwintig  jaar  geleden,  de  Normaalschool  verlaten;  wij 
hadden  ons  onderwijzersdiploma  behaald.  Naar  ouder  gewoonte 
gingen  wij  onze  leeraars  bedanken  en  vaarwel  zeggen. 
Vader  Sleeckx  gai"  les  aan  het  tweede  studiejaar.  Onze  ploeg 
(zes  man)  ging  aankloppen.  De  jongens  der  klas  zouden  zich  wel 
ruslig  houden.  Op  de  breede  vliering  slond  hij  voor  ons,  wenschte 
ons  geluk,  nadat  wij  ons  woordje  gedaan  hadden,  en  drukte  ons 
allen  lang  en  innig  de  band.  Zijne  lippen  beetden  en  dof  klonk 
het: 
«  Ocli,  jongens,  ik  was  soms  wel  eens  liard,  zelfs  ruw  jegens  u, 
doch  zoo  was  't  niet  gemeend.  Het  was  om  uw  goed.  Ik  heb  u  allen 
lief,  dat  weet  ge  immers.  En  vergeet  toch  mijne  lessen  niet. 
Gedenkt,  dat  uwe  moedertaal  u  heilig  dient  te  zijn.  Mijne  wenschen 
vergezellen  u  in  't  leven;  doch  blijft  Vlamingen  in  al  uw  doen  en 
denken,  dan  vervult  gij  ook  mijn  hartewensch.  » 
Een  paar  dikke  tranen  rolden  over  dat  stugge  ruwe  gelaat,  en 
dan  nog  eens  : 
«  Dag,  lieve  jongens!  » 
Wij  waren  de  poort  uit  en  droegen  een  zonderling  gevoel  van 
weemoed  en  vreugde  mee  naar  huis,  waar  angstige  ouders  op  den 
verhoopten  uitslag  zaten  te  wachten. 
i 
