(  2S5) 
aïs  kind  en  aïs  jongeling  verslond,  en  niet  ronder  ver- 
bazing  hebben  wij  kunnen  vaststellen,  dat  de  zoon  van 
den  armen  Antwerpschen  kopergieter  niet  alieen  zijne 
verbeelding  met  de  prozabewerkingen  onzer  middel- 
eeuwsche  ridderromans  en  met  onze  stichtelijke  volks- 
schrijvers  der  IT-ie  en  IS***  eeuw  had  ontwikkeld,  maar 
daarenboven  de  Jîederlandsche  en  buitenlandsche  groote 
meesters  had  leeren  kennen,  en  dat  onder  hen  de  prach- 
tige  novellen  van  Cervantes,  de  frissche  brievenromans 
van  Bekker  en  Dcken,  de  geeslige  blijspelen  van  Lan- 
gendijk  en  de  onsterfelijke  meesterwerken  van  Molière 
en  van  Shakespeare  hem  vooral  getroflen  hadden.  Wie 
onder  de  rijke  Anlwerpsche  burgerszonen  van  dien  lijd 
niocht  op  zuik  eene  veelzijdige  belezenheid  bogen?  Die 
gezegende  kring  der  Van  Rijswijck's,  waarin  hij  het  geluk 
had  op  te  groeien,  was  alsdan,  hoe  nederig  ook,  in  de 
Scheldeslad  als  eene  oase  van  letterkundige  onlwikkeling 
en  van  echte  kimstliefde,  te  midden  der  achterlijkheid 
van  de  toenmalige  burgerij,  groote  en  kleine. 
Hoe  zijn  vriend  Van  Kerckhoven  hem  aan  't  schrijven 
kreeg,  heeft  hij  ons  zelf  verhaald,  en  hoe  hij,  na  eenige 
onbeduidende  versjes  en  prozaschetsen,  zich  aan  tooneel- 
slukjes  waagde.  Indien  men  Jan  Frans  Willems  ter  zijde 
laat,  die  een  paar  zeer  zwakkc  tooneelstukjes  schreef  in 
den  Hollandschen  tijd  (1),  en  Prudens  Van  Duyse,  die  te 
gelijk  met  SIeeckx  eenige  tooneelproefjes  zonder  ver- 
;i;  Den  ryken  Aniwerpevaer  ofde  hebzuchtige  ueeven,  blijspel, 
i  bednjven  (i&!5);  Quinien  Haisys  of  wai  doet  de  liefde  niet, 
tooneelspel,  2  bedrijten  (4846). 
16 
