(237  ) 
van  bordpapier  en  marionetten  door  mij  en  mijne  zuster  Terraar- 
digd.  Later  had  ik  wel  eens  eene  der  vertooningen  bijgewoond  van 
den  Gentenaar  Karel  Yerplancken.  die,  tôt  in  de  tweede  helft 
dezer  eeuw,  met  een  reizend  gezeischap,  bijna  nitsluitend  ait 
leden  zijner  familie  beslaande,  soms  Antwerpen,  zoowel  a!s  de 
overige  steden  van  Vlaamsch  BelgiS  bezocht.  Vooral  herinner  ik 
mij  eene  vertooning,  door  dit  gezeiscliap  in  de  groote  bovenzaal 
der  befaamde  herberg  De  Klok,  in  het  Klapdorp,  gegeven.  Men 
speelde  een  slukje,  dal  wonderwel  geleek  aan  het  welbekende  Een 
man  te  trouwen  van  Van  Peene,  en  verder  een  tooneelspel,  dat 
wel  van  Kotzebue  zal  geweest  zijn.  De  voorsteiling  eiudigde  met 
een  ballet,  door  den  zoon  en  de  dochters  van  den  besluurder 
gedanst. 
De  vertooning  in  De  Klok  was  de  eersle  met  levende  tooneel- 
spelers,  weike  ik  bijwoonde;  en,  dat  zij  derhaive  nog  meer  indnik 
op  mij  inaakte  dan  die  der  marionetten,  was  te  vergelijken  bij 
heigpne  ik  gevoelde,  toen  ik  eindelijk,  in  de  prachtige,  schitterend 
verlichte  zaal  van  den  nieuwen  Koninklijken  Schouwburg  van 
Anlwerpen,  voor  de  eerste  maal  op  een  wezenlijk  tooneel  met 
kunstig  geschilderde  schernien  eene  opéra  van  Rossini  door 
bekwame  en  rijkgeiooide  zangers  en  zangeressen,  met  b^geleiding 
van  een  zeer  goed  orkest,  zag  opvocren.  Het  gebeurde  op  hei  einde 
van  48:{6,  kort  nadat  ik  bet  Âtbenaeum  bad  verlaten.  Men  speelde 
Le  Comte  Orij  en,  naar  mij  toescheen,  op  onverbeterlijke  wijze. 
Ook  was  ditmaal  de  indruk,  dien  het  stuk  en  de  muziek,  de 
vertooners  en  de  zaal,  gebeel  het  lieerlijke  schouwspel,  in  een 
woord,  op  mij  maakle,  zoo  overweldigend,  dat  die  vertooning  mij 
nog  heden.  na  niim  zestig  jaar,  zoo  levendig  vôôr  den  geest  staat, 
alsof  zij  van  gister  dagleekende.  Neen,  aan  zoo  verheven  kunstgenot 
iiad  ik  mij  niet  verwacht;  dal  het  tooneel  eene  dramatische  bande- 
ling  met  lairijke  personnages  zoo  glansrijk,  kunstig  en  toch 
natuurlijk  kon  wedergeven,  daarvan  had  ik  niet  gedroomd.  Ik 
verliet  den  Schouwburg  als  bedwelmd  door  alwat  ik  gezien  had  Ik 
heb   sedert   vele   vertooningen  van  beroemde  zangspelen,  mei 
