(  238  ) 
befaamde  artisten,  op  voorname  tooneelen  en  in  nog  schitterender 
voorwaarden  bijgewoond,  doch  geene,  die  mij  zoo  vast  in  hei 
geheugen  is  gebleyen  en  waarvan  al  de  bijzonderheden  mij  nog 
zoo  levendig  vôôr  oogen  staan  en  in  de  ooren  klinlten. 
Niet  hetzelfde  kan  ik  zeggen  van  de  eerste  Fransche  vertooning, 
welke  ik  kort  nadien  in  bel  Théâtre  des  Variétés  bijwoonde.  Zij 
bestond  uil  een  klein  voorstukje,  waarvan  de  tiiel  mij  ontschiet, 
en  uit  het  melodrama  Trente  Atis  ou  la  Vie  d'un  Joueur  van  een 
sinds  lang  vergelen  schrijverProsperCobaux,dat  toen  den  groolsten 
opgang  maakte  en  voor  een  meesterstuk  doorging;  dat  thans,  als 
de  meeste  melodramas  van  dien  tijd,  voor  een  alleen  op  het  efFect 
berekend  misgewrocht  geldt.  Ofschoon  de  tooneelspelers  zich  zeer 
veel  moeite  gaven,  om  dramatisch  te  worden,  sdienen  zij  mij  niet 
tôt  de  waarlijk  goede  te  behooren,  dewijl  allen  en  in  de  eerste 
plaats  de  hoofdrollen,  schromelijk  overdreven  en  bijgevolg  on- 
natuurlijk  waren.  Het  bewijs,  dat  zij  van  den  eersten  tôt  den 
laatsten  mij  zeer  weinig  bevielen,  vind  ik  hierin,  dat,  terwiji  ik  de 
namen  van  de  bijzondeiste  zangers,  die  in  Le  Comte  Ory  optraden, 
zeer  goed  hob  onthouden,  geen  enkel  van  die,  welke  ik  in  het 
melodrama  zag,  mij  in  het  geheugen  is  gebieven. 
In  de  volgende  week  werd  door  eene  Antwerpsche  tooneel- 
maatschappij,  ook  in  de  Variétés,  eene  vertooning  van  hetzelfde 
stuk  gegeven.  Ik  ging  er  heen.  Het  melodrama  was  in  het  Hol- 
landsch  vertaald  en  heette  deze  reis  :  Dertig  jaren  of  het  Leven 
van  een  Dobbelaer.  Ofschoon  sedert  het  Athenœum  gcenszins  met 
het  Vlaamsch  ingenomen,  vend  ik  die  vertooning  beter  dan  de 
Fransche,  inzonderheid  wiji  de  liefliebber,  die  de  roi  van  den 
Dobbelaar  vervulde,  zich,  volgens  mij,  veel  beter  van  zijne  taak 
kweet  dan  de  Franschman,  dien  ik  in  het  oorspronkelijk  stuk 
gezien  had.  Ik  vernam,  dat  hij  De  Kroon  heette,  als  de  beste  lief- 
hebber  van  Antwerpen,  wellicht  van  geheel  Belgie  geroemd  werd, 
en  door  velen  de  Antwerpsche  Talma  werd  geheeien.  Wat  daar 
van  zij,  hij  beviel  mij  bij  uitstek  en,  dat  hij  in  andere  stukken  met 
niet  minder  talent  speelde,  konde  ik  later  bestatigen.  Ilij  verzoende 
