(245  ) 
plaats.  Het  is  een  stuk  met  hooggespannen  dramatische  handelini; 
en  Taderlandschen  gloed.  De  schrijver  veronderstelt,  dat  de  zood 
van  Zannekia,  den  aanleider  der  Vlaamschgezinde  Klauwaarts. 
door  Ser  Halewijn,  een  der  hoofden  van  de  Leliaarts,  ontvoerd 
werd  in  zijne  kinderjaren,  dat  hij  later  verlieft  op  de  dochter  van 
den  vijand  zijns  vaders  en  door  den  Franschgezinden  edelman 
gebniikt  wordt  om  de  Klaawaarts  te  verraden.  De  dochter  vac 
Ser  HalewJjQ  daarentegen  is  de  volkspartij  tœgedaan  :  zij  haalt 
baren  jeugdigen  aanbiddt-r  over  cm  zich  te  voegen  bij  het  léger 
der  Kerels.  Zannekin's  zoon  doet  het  en  sneuvelt  op  het  slagveld, 
waar  ook  zijn  vader  omkomt.  Deze  vindt  in  zijn  stervensuar  zijn 
kind,  dat  hij  zoo  lange  jaren  zocht. 
Er  zijn  zeer  buitengewone  middelen  ter  band  genomen  om  den 
dramatischen  knoop  te  leggen.  Zannekin  steit  zich  terzelfder  tijd 
een  driedubbel  doel  :  de  opsporing  van  zijn  zoon,  de  wraak  op 
HalewiJD  en  de  verlossing  van  zijn  vaderland.  De  mensch  en  de 
held  komen  dus  beurtelings  aan  het  woord.  Maar  in  plaats  Tan  de 
ingevingen  van  zijn  eigen  gemoed  te  rolgen,  laal  Zannekin  te  zeer 
zijne  daden  afhangen  van  Halewijns  ondememiogen.  Hierdooi- 
dans  un  langage  bref  et  sobre.  >  i  Un  pittoresque  Taudeville  >. 
noemt  hij  ter  loops  De  VU\chers  van  Blankenberg.  De  hooge 
beteekenis  van  SIeeckx  voor  het  Vlaamseh  tooneel  na  1830  schijnt 
hij  niet  genoeg  te  hebben  gevoeld.  Nochtans  schrijft  hij  als  slot- 
oordeel  over  SIeeckx'  tooneelarbeid  :  i  Ces  neuf  pièces  ne  prouvent 
pas  un  talent  bien  profond  ou  bien  original,  mais  ^ouliennent  bien 
la  comparaison  avec  les  pièces  dont  s'alimentent  les  scènes  étran- 
gères. Leur  adoption  au  répertoire  flamand  eût  marqué  un  immense 
progrès  sur  les  pauvres  écrits  de  Van  Peene  et  d'Ondereet  et  sur 
les  détestables  traductions  de  drames  français.  Elles  n'eurent  pas 
accès  à  la  scène  (?)  et  leur  auteur  se  tourna  vers  le  roman.  Ses 
drames  se  distinguent  par  leur  sobriété,  leur  fermeté,  leur  correc- 
tion. Ces  qualités,  opposées  à  celles  de  Conscience,  s'accentuèrent 
nu  point  de  constituer  le  cachet  de  son  talent,  i  (Blz.  139.) 
