(243  ) 
vast  te  stellen,  dat  «  juist  die  natiën,  welke  eene  nationale 
tooneellitteraïuer  bezitten,  diegenen  zyn,  wier  nalionael 
gevoel  het  levendigste  blyft  »,  en  hij  beriep  zich  op 
Frankrijk  met  zijne  tooneelschrijvers  uit  den  tijd  van 
Lodewijk  XIV  en  later,  op  Engeland  met  Shakespeare,  op 
Duitschland  met  Goethe  en  Schiller,  op  Spanje  met  Lope 
de  Vega  en  Calderon.  Nederland  integendeel  laat  zich 
verbasteren  door  het  gémis  aan  een  eigen  tooneel  en 
door  de  naaperij  van  het  Fransche  :  «  Het  is  —  zegt  hij 
—  myne  vaste,  myne  innige  overtuiging,  dat  zonder  den 
invloed  van  iiet  Fransche  tooneel,  de  verfransching  nooit 
zulke  rassche  vorderingen  in  Nederland  zou  hebl>en 
gemaekt.  »  Sedert  eeuvven  is  in  Nederland  het  tooneel 
«  ailes  behalve  nalionael  »,  zelfs  niet  ten  tijde  van  Hooft 
en  Vondel.  De  beste  Nederlandsche  schrijvers,  die  in  de 
{9^"  eeuw  in  al  de  andere  vakken  schitteren.  zouden  zich 
ook  Of)  de  dramatische  kunsl  moelen  toeleggen  en  «  voor- 
taen  het  nederlandsche  tooneel  bezigen  als  een  anderen 
goedendag  ter  verdediging  van  de  Nederlandsche  nationa- 
liteit  ». 
Dit  vertoog  was  verheven  van  opvatting  en  gaf  blijk 
van  eene  ernstige  kennis  der  dramatische  letterkunde 
door  de  eeuwen  heen  ;  maar  in  het  onzekere  bleef  Sleeckx 
over  hetgeen  hij  een  «  nationael  »  tooneel  noemde.  Eene 
korte  bespreking  volgde.  De  gevierde  Noord-Nederland- 
sche  roraanschrijver  Jacob  van  Lennep,  die  nu  en  dan 
ook  eens  voor  het  tooneel  had  gescbreven.  wees  op  de 
bemoeiingen  van  zijnen  koning  Willem  II  der  Neder- 
landen,  welke  eene  commissie  had  aangesleld,  «  die  de 
middelen  zou  opsporen  en  aenwyzen  om  het  nationael 
tooneel  op  te  beuren  »  en  inderdaad  een  breedvoerig 
