(  246  ) 
versiag  aan  den  Koning  •  daarover  aangeboden  heeft. 
Prof.  M.  de  Vries  kwara  op  tegen  de  al  te  strenge  veroor- 
deeling  van  de  Nederlandsche  tooneelkunst  door  Sleeckx 
en  verklaarde,  «  dat  Langendijk  en  Schimmel  wel  dege- 
lyk  nationale  tooneelschryvers  mogen  genoemd  wor- 
den».  Na  eene  kleine  repliek  van  Sleeckx,  werd  de 
besprekinggesloten;  doch  het  optreden  van  twee  mannen 
als  van  Lennep  en  de  Vrie?  bewijst  hoe  ernstig  de  ver- 
handeling  van  den  jongen  Vlaming  op  het  Congres  werd 
opgenoraen. 
Vijftien  jaar  later,  in  1866,  treedt  Sleeckx  opnieuw  te 
voorschijn  ora  zijne  gedachten  over  ons  Nederlandsch 
tooneel  te  ontwikkelen.  Hij  is  niet  meer  de  jonge  dag- 
bladschrijver  van  1851.  Sedert  jaren  leeraart  hij  aan  de 
Normaalschool  te  Lier,  en  als  romanschrij  ver  niet  minder 
dan  als  tooneelschrijver  heeft  hij  reeds  eene  der  eerste 
plaatsen  veroverd.  De  bijna  vijftigjarige  tooneelvriend 
heeft  intusschen  veel  ondervinding  opgedaan  en  hij 
spreekt  dan  ook  met  een  onloochenbaar  gezag,  dat  met 
onverschrokken  waarheidsiiefde  en  onverbiddelijke  cri- 
tiek  gepaard  gaat.  Ik  bedoel  hier  zijne  zoo  merkvvaardige 
reeks  brieven  aan  dichter  Emmanuel  Hiel,  in  diens 
Nederduitsch  Tijdschrift  verschenen  onder  den  reeds 
krassen  titel  :  Te  zijn  of'niet  te  zijn  (1). 
Hiel  had  hem  gevraagd  wat  hij  dacht  over  zijn  lustspel 
Ella  en  of  hij  wel  doen  zou  nog  verder  voor  het  tooneel 
te  schrijven.  Schier  brutaal  klinkt  Sleeckx'  antwoord  : 
Ja,  indien  het  u  te  doen  is  om  bijval  te  vinden  bij  een 
(1)  »  Zonder  (le  minste  wijziging  »  herdrukt  in  Sleeckx' volledige 
fVerken,  deel  X  :  Litteraluur  en  kunst,  deel  I,  blz,  4-82. 
