(  248  ) 
sieken  vorm  werkten;  dat  zij  dooi'  geheel  de  wereld  als  kunstreuzen 
worden  beschouwd,  niet  ofschoon,  maar  juist  omdat  zij  tooneel- 
dichters  waren. 
De  Nederlandsche  tooneelschrijvers  moeten  eindelijk 
hunne  plichten  kennen  en  vervullen  : 
Zij  zullen  in  hunne  drama's  en  blijspelen,  zelfs  in  hunne  klucht- 
spelen,  vaderlandseh  zijn,  dat  is  vaderlandsche  zeden,  vader- 
landsche  karaklers,  vaderlandsche  gebeurtenissen  schilderen. 
Met  nadruk  spreekt  hij  ook  over  de  gevvichtige  taak  der 
kritiek  in  de  pers,  der  verlichte  toeschouwers,  der  Staats- 
en  stadsbesturen.  Vergeten  wij  niet  dal,  wanneer  Sleeckx 
die  brieven  in  1866  schreef,  de  stad  Antvverpen,  alleen  in 
Vlaainsch-België,  sedert  enkele  jaren  een  behoorlijk 
gebouw  voor  het  Nederlandsch  looneel  en  een  eigenlijke 
tooneeltroep  bezat,  terwijl  Cent  noch  Brussel  noch  andere 
Vlaamsche  steden  een  waardig  lokaal  voor  de  Vlaarasche 
vertooningen  hadden,  alleen  kleine  ontoereikende  too- 
neelzalen,  waarop  middelmatige  liefhebbers  eens  of 
tweemaal  per  week  optraden.  Vooral  de  leiding  van  onze 
schouwburgen  zoii,  volgens  Sleeckx,  eindelijk  in  be- 
kwame  lianden  moeten  overgaan  : 
Meu  hp'ft  beweerd,  men  beweert  nog,  dat  ons  niets  anders 
onihrfeki  dan  een  tooneelschrijver  van  génie,  een  groot  man.  Hij 
zoude  ailes  ovf  rhoerschen,  ailes  medesleepen,  ailes  dwingen  zijn 
spoor  te  volgfn,  meent  men.  Ik  ben  van  gevoelen,  dat  de  tooneel- 
schrijver van  geiiie  niet  het  minste  zoude  tôt  stand  brengen. . .  Oin 
ailes  te  kunnen  overheerschen,  ailes  mede  te  sleepen,  zou  de 
géniale  man  moeten  verstaan  worden  door  de  lieden,  die  ons 
tooneel  regeeren,  en  dat  zoude  hij  niet.  Hij  zou  dus  nutteloos 
