t231  ) 
Peau  de  chagrin  (1831),  Eugénie  Grandet  (1833)  en  Le 
Père  Goriot  (1834)  te  toetsen  aan  de  hechtere  eigen- 
schappen  der  meesters  van  den  buitenlandschen  roman  : 
Cervantes,  Lesage,  Walter  Scott  en  Fenimore  Cooper. 
flij  stelde  zelfs  die  lievelingsschrijvers  hooger  dan  Balzac 
en  toonde  aan,  «  hoe  zij,  liever  dan  in  lange  en  dikwijls 
vervelende  psychologische  uitweidingen  over  den  gedaclr 
tenloop  liunner  personnages  te  treden,  verkozen  hen  te 
laten  handelen  en  spreken  ora  de  slotsora  hunner  be- 
schouwingen  en  overwegingen  uit  te  drukken  (1)  ». 
Zijn  klare  en  scherpe  blik  op  de  onontbeerlijke  hoe- 
danigheden  van  den  goeden  roman  belette  hem  overi- 
gens  niei  in  zijne  eigene  eerste  proeven  zelf  onbeholpen 
romantisch  te  zijn  naar  de  lieerschende  mode  van  den 
dag.  Zijn  speeltuig  was  hij  nog  niet  meester;  doch  reeds 
in  zijne  Kronyken  der  straten  van  Antwerpen  1843) 
komen  eenige  brokken  voor,  die  natuurlijker  zijn  en  den 
lateren  realist  aankondigen,  bij  voorbeeld  Het  Melkboe- 
rinneken.  Daarop  volgden  kleine  schetsen,  in  tijdschriften 
opgenomen,  die  te  Antwerpen  in  zijnen  onderwijzerslijd 
en  te  Brussel  gedurende  zijn  joumalistenleven  geschre- 
ven  werden  en  die  meer  en  meer  zijne  nieuwe  richting 
lieten  voelen.  In  1848  verzamelde  hij  die  kleine  stukken 
in  den  bundel  Yolksverfialen  (2).  In  1831  verscheen  een 
tweede  bundel  verspreide  novellen  :  In  aile  standen,  en 
in  1855,  een  derde  :  Ontmoelingen  (3).  De  elf  verhalen 
,1)  Indrukken  en  ervaringen,  blz.  139. 
■2)  Tweede  en  derde  druk  in  1868  en  1872;  derde  druk  in  1881 
iii  zijne  Votledige  Werken. 
Ç,i)  Beide  bundels  beleefden  eenen  tweeden  druk  in  1870  en 
werden  ten  derden  maie  herdrukt  in  de  Volledige  Werken  (1879). 
17 
