(  252  ) 
dier  twee  bundels  verraden  nog  Sleeckx'  rondtasten;  maar 
naast  onbeduidende  en  romantisch-  getinte  stukken,  vindt 
raen  er  uitstekende  proeven  van  gezond  en  flink  réalisme, 
als  de  roerende  en  beroemd  gebleven  geschiedenis  van 
het  vigilante-paard  Miss  Arabella  Knox,  raitsgaders  De 
voorzitter  Breugels  en  Ttvee  Wediiwen. 
Voor  eene  latere  beoordeeling  van  Sleeckx'  realismus  —  schrijft 
te  recht  Van  Veerdeghcm  (1)  —  kan  deze  zijne  eigen  bekenlenis 
zeker  belang  opieveren  :  «  Mevrouw  DQringsfeld  heeft  een  waar 
woord  geschreven,  toen  zij  van  mij  zegde,  dat  ik  siechts  door  de 
werkelijkheid  tôt  de  poBzie  kom  (2).  Bijna  ailes  wat  ik  sedert  De 
Straten  van  Aniwerpen  uitgaf,  is  daar  om  het  te  bewijzen;  want 
bijna  geen  der  verhalen,  welke  ik  schreef,  of  het  is  op  eene  ware 
gebeurtenis  gegrond,  en  de  personen,  die  er  eene  roi  in  spelen,  heb 
ik  gekend.  Die  gebeurtcnissen  en  die  personen  zijn  volgens  de 
behoeflen  van  het  verhaal  gewijzigd,  dat  is  zeker,  doch  in  den 
grond  zijn  zij  zooals  ik  ze  vôôr  mij  had.  Van  daar  dat  ik,  zondcr 
het  te  weten,  een  realist  geweest  ben,  vôôrdat  in  Frankrijk  zelfs 
van  realismus  spraak  was.  » 
Sleeckx  zegde  niets  dan  de  loutere  waarheid.  Hij 
schreef  reeds  sedert  enkele  jaren  in  echt  realistischen 
trant,  toen  in  1857  de  baanbreker  van  het  moderne 
réalisme,  Gustave  Flaubert,  in  Frankrijk  zijnen  gerucht- 
makenden  roman  Madame  Bovary  liet  verschijnen.  Dat 
werk  houdt  men  gewoonlijk  voor  den  eersten  echt  realis- 
(1)  Leventschets  der  Maatschappij  van  Leiden. 
(2)  Ida  von  DORIngsfeld,  Von  der  Schelde  bis  zur  Maas.  Das 
geistige  Leben  der  Vlamingen,  deel  II,  blz.  216  :  «  Sleeckx  arbeitet 
nicht  aus  der  Einbildung  heraus,  er  gelangt  erst  durch  Erfahrung 
zur  Erfindung.  »  Leipzig,  Lehmann,  1861. 
i 
