(235) 
Rubens  wel  onder  de  realisten  mag  worden  ingelijfd,  dit 
slaat  vast  :  Sleeckx  was  een  realist,  een  tegenvoeter  der 
roraantiek  van  Conscience  en  van  zijne  alsdan  overheer- 
schende  school,  in  Vlaanderen,  nog  vôôr  dat  Flaubert  in 
Frankrijk  met  de  romantiek  onherroepelijk  had  gebroken. 
Daarenboven  heeft  Sleeckx'  réalisme  niets  geraeens  met 
het  rauwe  en  grove  der  Fransche  hervormers.  Ook  noemt 
hem  Prof.  J.  Stecher  reeds  in  1875  «  un  réaliste  sans 
amertume  (1)  »  en  Max  Rooses  kenmerkt  hem  op  zijne 
beurt  in  1887  als  «  gematigd  realist  (2)  ». 
Met  zijn  kalm  heller  hoofd  —  schreef  Rooses  —  en  rijo  weinig 
optimistisch  geslemden  aard  begreep  Sleeckx,  de  eersie  ten  onzent, 
de  eenzijdigheid  en  onwaarbeid  dier  wereldbeschouwing  van 
Conscience).  Hij  begreep,  en  toen  behoefde  er  doonicht  toe,  dat  er 
Diet  noodzakelijk  in  elk  boeren-  of  bnrgershai^ezin  één  of  meer 
dichterlijke  beldea  of  droomerige  heldinoen  te  vinden  zijn;  dat  de 
gemoederen  dier  menschen  ook  wel  haichelaebtig  en  slaw,  hunne 
gepeinzen  arglistig  en  baatzuchtig.  bunne  daden  geniepig  en 
boosaarJig  kunnen  zijn. 
Van  zijnen  kant  zegt  Hamelius  (3)  ook,  evenveel  nadnik 
leggende  op  Sleeckx'  oorspronkelijke  richting  : 
On  seul  romancier  antersois  de  l'époque  sut  diriger  son  talent 
;i;  J.  Stccheb,  Lilléraiure  flamande  contemporaine,  in  Vax 
Bcmmel's  Patria  Belgica,  deel  III,  Belgique  morale  et  iniellec- 
tuelle,  blz.  545;  later  OTCi^enomen  en  bijgewerkt  in  Prof.  Ste- 
CHLB'S  Histoire  de  la  littérature  néerlandaiBe  en  Belgique, 
blz.  8t9.  (Brussel,  Lebègue,  1887.) 
(3)  In  zijn  Gid«-artikel  van  1887,  berdrokt  in  zijne  Letterkundige 
Studièn.  blz.  9.  (Cent,  Uoste,  1891) 
(3)  Histoire  politique  et  littéraire  du  mouvement  flamand, 
blz.  136. 
