(  îfil  ) 
hoogen  stoel  met  een  boek  tôôf  zich,  waaniit  hij  ons  las?  Gemeen- 
lijk  was  t  iets  geraoedelijks,  geestigs  of  koddigs,  —  het  dramatische 
of  verhevene  wilde  ait  zijaen  mond  niet  goed  klinken,  —  b.  v.  een 
sprookje  van  Andersen,  een  paar  brieven  Tan  Abraham  Blanckaert 
uit  Sara  Dunierhart  en  dergelijke.  Tôt  het  voordragen  zalker 
stukken  was  SIeeckx  de  man. 
Zoo  Tergeet  ik  o.  a.  nooit  de  iezing  van  zijn  eigen  verhaal  Jol  of 
ern  hondenleven.  Lachen,  dat  we  deden,  professer  en  leerliugen  om 
ter  meest,  lachen!  er  kwam  geen  stillen  aan.  Gedarig  moest  de 
le/.er  zich  zelven  onderbreken,  hetzij  om  ons  tijd  te  geven  van  ait 
te  schateren,  betzij  om  zich  de  oogen  droog  te  wisschen,  waarin 
iranen  blonken  van  vreugd  en  vemikking. 
Na  de  hondenhistorie,  de  Musschenwijsheid  :  Tjilp! 
tjilp!  dat  met  andere  kleine  stukken  van  den  bundel 
In  de  vacantie  (1864)  deel  uitmaakt  en  ook  treft  door  den 
geest  van  opmerking.  De  zeden  en  lotgevallen  der  dieren 
schijnen  SIeeckx  bijzonder  te  hebben  aangetrokken  ;  de 
bladzijden,  die  hij  \vijdt  aan  een  vigilantepaard.  aan 
eenen  hond  en  aan  de  tjilpende  musschen  tellen  onder 
zijne  allerbeste. 
Dat  hij  ook  de  menschen  in  hunne  kleinste  en  klein- 
geestigste  exemplaren  kon  schilderen.  bewees  hij  nog- 
maals  kort  daarna  met  zijnen  roman  Tybaerts  en  O' 
(1867).  Hier  weeral  zijn  zijne  critici  schier  eensgezind  in 
den  lof. 
In  de  Gebroedert  Tybaerts  en  C'«  —  scbrijft  Rooses  —  schelst 
hij  onze  kleinsteedsch»  winkeliers  in  een  paar  hunner  minst  bemin- 
liclijke  typen  :  voorbeelden  van  arglist,  van  sluwe  berekening.  van 
levenslang  volgehouden  verschalking  hunner  baatzuchtige  omge- 
ving.  Het  is  eene  wereld  zoo  verdord,  zoo  geniepig,  zoo  doordrijvend 
loos  en  boos,  dat  hare  kleingeestigheid,  hare  zedelijke  bekrompen- 
