(  263) 
zijden.  Want  deze  laatste  schijnen  mij  hier  zeer  eerlijk 
ten  toon  gespreid.  Van  Cuyck  zelf,  die  Sleeckx'  manier 
zoo  hoogschat,  bekent  van  Tybaerts  en  C'«  :  «  Het  mangelt 
den  schrijver  oogenschijnlijk  aan  de  kunst,  om  de  aan- 
dacht  zijner  lezers  van  't  begin  tôt  het  einde  gespannen 
te  houden  ;  wij  stellen  niet  genoeg  belang  in  hetgeen  hij 
ons  vertelt;  hij  laat  ons  koud.  » 
Wat  er  ook  van  zij,  in  't  volgende  jaar  reeds  gaf  Sleeckx 
eenen  landelijken  tegenhanger  aan  dat  boek  der  klein- 
sleedsche  ondeugden  in  zijnen  krachtigen  boerenroman 
De  plannen  van  Peerjan  (4868).  Geen  werk  van  Sleeckx, 
dat  ons  zoo  duidelijk  als  dit  laat  beseffen.  hoe  hemels- 
breed  verschillend  zijne  wegen  zijn  van  die  van  Hendrik 
Conscience.  Dat  heeft  ook  Rooses  sterk  getroflFen  : 
In  de  Plannen  van  Peerjan  komen  onze  boeren,  nos  bons  vil- 
lageois, aan  de  beort.  Twee  hunner,  Peerjan  en  zijn  zoon  Tist, 
worden  geconterfeit  in  bunnen  persoon,  honnen  handel  en  wandel. 
Ami  Vlaanderen,  waar  is  uw  Lotelfng,  uwe  Blinde  Rota,  die  toon- 
beelden  van  reinheid  des  harten  en  eenroudige  zelfopoffering? 
Waar  zelfs  uw  goedronde  blaaskaak  van  een  Baas  Gansendonck  '/ 
Vervangen  door  belden  als  die  doortrapte  schavaiten,  die  beei  de 
plaats  innemen  met  hunne  schurkacbdge  aanslagen. 
Met  andere  woorden  zegt  Hamelius  hetzelfde  op  eene 
nog  orastandiger  wijze  : 
L'année  suivante  vit  paraître  un  nouveau  roman  peignant  la  vie 
des  campagnards  près  d'Anvers,  les  amours  et  les  convoitises  des 
paysans  des  Polders. . .  Le  mépris  unanime  où  ils  tiennent  la 
pauvreté,  leurs  adulations  éhontées  envers  les  enrichis  d'hier  sont 
surtout  mis  en  lumière. . . 
