(  266  ) 
sende  oudheidkundig  bijzonderheden,  maar  zonder  ver- 
warmenden  gloed,  » 
In  den  bundel  Het  Erfdeel  en  andere  verhalen  (1872), 
dat  de  laatste  verspreide  stukken  van  Sleeckx  bevatte, 
koml  de  beroemde  schets  voor  :  Hoe  Engel  zijn  Bientje 
kreeg.  Van  Cuyck  zegt  er  van  : 
Ik  aarzel  niet  het  aan  't  hoofd  te  stellen  van  's  sclirijvers  kleinere 
stukken.  Hetiseene  liefdegeschiedenis  onder  verkensslachters  en 
rijker  aan  al  de  voorlreflFelijke  hoedanigheden,  die  Sleeckx  cens 
eereplaats  onder  de  Nedeiiandsche  romansclirijvers  verzekeren, 
dan  al  zijne  andere  werken,  de  groote  niet  uitgezonderd.  Nooil  heb 
ik  iets  geestiger,  piltiger,  smakelijker  gelezen  dan  dat.  Bijna  ging 
ik  zeggen  :  het  laatste  is  't  besle;  want  sedert  4872  heeft  de  vrucht- 
bare  schrijver  geene  verhalen  meer  geleverd. 
Hier  treft  ons  op  nieuw  de  angstige  grondigheid,  waar- 
mede  Sleeckx  al  zijne  onderwerpen,  hoe  klein  ook,  van 
aile  zijden  beschouwde  en  onderzocht,  aleer  hij  zijne 
pen  over  't  blank  papier  liet  glijden.  Daarin  doet  hij 
denken  zelfs  aan  Flaubert  en  aan  Zola. 
Hetzij  Sleeckx  —  zegt  Rooses  —  een  historisch  verhaal  ineenzette 
of  eene  zedenschets  uit  burgerstand  of  volksklas  ophange,  altijd 
vertelt  hij  met  eene  radheid  en  eene  zakenkennis,  als  hadde  hij 
zijn  leven  met  zijne  personages  doorgebraclit.  Dat  hij  de  stralen 
van  Antwerpen  en  de  jongens  van  het  Schipperskwartier  ketit,  zal 
niemand  verwonderen;  maar  treffender  wordt  zijne  belezenheid, 
wanneer  hij  buiten  dezen  hem  van  kindsbeen  bekenden  kring  treedl. 
Wanneer  hij  de  roerende  geschiedenis  van  Miss  Arabella  Knox 
verhaalt,  zou  men  wanen,  dat  hij  jaar  en  dag  met  jockeys  op  turf 
en  in  stal  verkeerd  heeft.  VVie  kennis  maakt  met  Delmont  en  Voor- 
gevoel,  moet  tôt  de  overtuiging  komen,  dat  hij  de  loopbaan  der 
Europeesche  operastarren  od  zijn  duimpje  kent;  wie  de  kostelijke 
