(  268  ) 
Die  goedkeuring  —  schrijft  SIeeckx  —  was  voor  mij  van  meer 
beteekenis  dan  eenige  andere.  Zeer  belezen,  was  zij  op  de  lioogte 
van  ahvat  van  roman-  of  tooncellitteratuur  in  Duilscliland  en 
Engeland  zoowel  als  in  Nederland  en  Frankrijk  mcrkwaardigst 
bestond.  Ik  stelde  veel  verlrouwen  in  haar  gezond  oordeel  en  in 
haar  gelouterdfn  smaak  en  liet  nooit  na  haar  te  raatlplcgen,  voor- 
aleer  eene  mijner  letlervrucbten  in  bel  licht  te  geven.  Ik  doe 
slecbts  bulde  aan  de  waarbeid,  wanneer  ik  beken,  dat  ik  den  bijval, 
dien  sommige  mijner  gewroehten  mochten  vinden,  inzonderheid 
baren  wenken  en  raadgevingen  niet  minder  dan  haren  aanmoedi- 
gingen  te  danken  had. 
Eenigen  tijd  \66t  hare  laatste  ziekte  was  zij  opgetogen, 
toen  SIeeckx  haar  beloofde  voortaan  al  zijne  kiachten 
uitsluitend  aan  het  afwerken  der  vddr  zoovele  jaren 
begonnen  taak  te  zuUen  wijden.  Doch  zijne  Irouwe 
levensgezellin,  die  sedert  1840  aan  zijne  zijde  stond, 
ontviel  hem,  den  Uvee-en-zevenligjarigen  grijsaard,  in 
April  1890.  Roerend  en  eenvoudig  voegt  er  SIeeckx,  in 
't  voorbericht  van  Vesalius  bij  :  «  Dat  ik  woord  hield, 
toont  de  laattijdige  verschijning  van  dit  verhaai  (1).  » 
Segers,  die  waarschijnlijk  onder  den  indruk  staat  van 
zijne  rechtmatige  bewondering  voor  zooveel  voorberei- 
dende  studie  en  zooveel  noesten  onverdroten  jarenlangen 
letterarbeid,  aarzelt  niet  te  verklaren  :  «  Daar  is  eene 
macht  en  tevens  eene  kalmte  in  Vesalius  in  Spanje,  die 
zelden  in  een  romantisch  werk  onzer  letterkunde  werd 
bereikt.  »  Doch  de  meeste  lezers  zuUen  dit  oordoel  niet 
onderschrijven  en  de  saaiheid  van  veel  bladzijden,  hoe 
(4)  Het  boek  opent  met  de  woorden  :  «  Tôt  aandenken  mijner 
diepbetreurde  gade  Jozefina  Catharina  SIeeckx,  geboren  Nelsen, 
overleden  op  t8  April  1890.  » 
