(  280  ) 
nen,  die  Sleeckx  van  koelheid  beschuldigen.  «  Opper- 
vlakkige  beoordeelaars  —  zegt  hij  (1)  —  wier  smaak 
overigens  ontaard  en  vervalscht  is,  schreven  de  een  den 
anderen  na,  dat  Sleeckx  gevoel  mist.  Ik,  die  hem  door  en 
door  heb  gekend,  weet  hoe  fijngevoelig  hij  was.  Daar  zijn 
v/einig  boeken,  waarin  zulk  waar  gevoel  ligt  opgeslolen 
als  in  In  't  Schipperskwartier  en  in  Dirk  Meyer...  Ik,  die 
niet  aan  sentimentaliteit  lijd,  kan  deze  bladzijden  nooit 
lezen,  zonder  tôt  in  het  diepste  der  ziel  bewogen  te  zijn.  » 
En  hij  geeft  een  paar  inderdaad  aangrij pende  bladzijden 
ten  beste  en  verzendt  naar  eenige  andere.  Het  besluit  (2) 
luidt  :  «  Zijn  vorm  overtreft  dien  van  aile  Zuid-Neder- 
landsche  schrijvers,  doch  ik  verzeker,  dat  hij  dien,  als  niet 
één,  bewerkte  en  vijlde.  Zijne  arbeidsliefde  was  zoo 
groot,  dat,  wanneer  hij,  bij  voorbeeld,  voor  één  dag  op 
reis  moest  gaan,  hij  vroeger  dan  naar  gewoonte  opstond, 
om  toch  eenige  uren  te  kunnen  werken...  Mijn  oud-lee- 
raar  heeft  veel  goeds  verricht  in  zijn  leven...  Hij  heeft 
overigens  zelf  voor  zijnen  roem  gezorgd.  Exegi  monu- 
mentiim  aère  perennms.  Zijne  letterkundige  faam  zal 
steeds  stijgen.  Zijn  werk  is  deugdelijk  ;  het  zal  tegcn  den 
tijd  bestandzijn. 
Was  glanzt,  ist  fur  d(n  Augenblick  geboren. 
Das  Aechte  bleibt  der  Nachwelt  unverloren.  » 
Roerend  is  deze  ailes  omvattende  bewondering,  want 
men  laat  zich  bijna  meeslcepen  door  de  oprechiheid  en 
rotsvaste  overtuiging  van  den  schrijver.  En  wanneer  men 
tusschen  de  régels  leest,  ziet  men  weer  de  schim  van 
(■1)  Sleeckx  (in  den  Tijdspiegel),  blz.  20  en  21. 
(2)  Aldaar,  blz.  32  en  33. 
