(  286  ) 
diging,  raaar  met  een  overdreven  pessimisme  vveeklaagde 
over  het  verval  der  Vlaamsche  Beweging  en  der  Neder- 
landsclie  letterkunde  in  Zuid-Nederland  (een  tegenhanger 
voor  zijne  beruchte  rede  op  het  eerste  Congres  te  Cent 
in  1849,  en  die  niet  minder  opschudding  verwekte  met 
zijne  ruwe  openhartigheid),  en  in  zijn  meesterlijk  stuk  : 
De  Sclioolstrijd  in  Beigië,  dat  in  het  bekend  Noord- 
Nederlandsch  tijdschrift  De  Tijdspiegel  onder  het  pseu- 
doniem  «  Belgicus  »  in  1886  verscheen  en  dat  in  Holland 
zoo  algemeen  de  aandacht  trok.  Het  is  dan  ook  eene 
prachtige  biadzijde  uit  onze  hedendaagsche  politieke 
geschiedenis,  aangrijpend  en  sober  van  stijl. 
Toen,  in  1886,  de  Koninklijke  Vlaamsche  Académie 
wcM'd  gesticht,  was  Sleeckx  de  Nestor  der  Vlaamsche 
lelterkundigen  en  de  voornaamste  overgebleven  schrijver 
van  het  allereerste  geslacht,  daar  Conscience  in  1883  was 
overleden.  De  toenmalige  Minister  van  Landbouw  en 
Openbare  Werken,  de  heer  ridder  de  Moreau  d'Andoy, 
die  —  vreemd  genoeg  —  ofschoon  een  Vlaamsch  onkun- 
dige  Waal,  de  achttien  eerste  leden  der  Académie  raoest 
aanduiden,  werd  zoo  slecht  en  zoo  partijdig  voorgelicht, 
dat  hij  meende  Sleeckx  buiten  die  eerst  gekozenen  te 
moeten  sluiten,  te  gelijk  met  schrijvers  als  Julius  Vuyl- 
steke,  Julius  De  Geyter,  Pol  de  Mont,  G.  Antheunis  en 
anderen. 
Maar  wie  waren  dan  die  achttien,  die  de  heer  Minister, 
boven  Sleeckx  en  de  beste  andere  libérale  schrijvers  had 
geplaatst?  Ziehier  hunne  namen,  naar  luid  van  het  konink- 
lijk  besluit  (1)  hunner  benoeming  tôt  leden  der  nieuw 
(d)  Koninklijk  besluit  van  8  Juli  i886. 
