(291  ) 
zoodra  hij  het  officiëel  beriebt  zijner  benoeming  had 
ontvangen  (1). 
Hoe  zal  raen  Sleeckx'  handelwijze  in  deze  zaak  beoor- 
deelen?  Bij  zijn  open  graf,  sprekend  in  naam  der  Konink- 
lijke  Académie  van  België,  te  raidden  der  plechtige  stilte 
van  het  kerkhof  en  omringd  van  den  ontelbaren  stoet  der 
eeuwigslapenden,  die  ons  zoo  welsprekend  de  ijdelheid 
der  aardsche  kleingeestigheid  prediken,  heb  ik  in  voile 
geweten  gemeend  te  mogen  zeggen  : 
In  i886,  toea  Sleeckx  reeds  den  leeftijd  bereikt  had,  waarop  de 
meeste  grijsaards  eene  kinderlijke  ijdelheid  beginnen  te  gevoelen, 
—  bij  was  alsdan  bijna  70  jaar  oad,  —  benoemde  hem  de  Konink- 
lijke  Vlaamscbe  Académie  tôt  lid,  lenrijl  zij  Toor  zijne  Trienden 
Vuylsteke,  De  Geyter,  Pol  de  Mont  en  Antheunis,  wier  candidatuar 
te  gelijk  met  de  zijne  was  gesteld  geworden,  bare  denr  weigerde 
te  ontsiuiten. 
Sleeckx  aarzeide  geen  oogenblik.  Hij  l>edankte  voor  de  eer  en 
Toigde  vastberaden  het  Toorbeeld  Tan  Jan  Van  Beers  en  Rooses, 
die  ook  bij  die  gelegenbeid  en  om  dezelfde  reden  uit  de  pas 
opgerichte  Vlaamscbe  Académie  waren  gelreden. 
De  zaak,  die  in  ons  klein  Vlaamscb  wereldje  alsdan  zocveel 
gerucbt  maakte,  kan  op  meer  dan  eene  «ijze  beschouwd  worden; 
maar  wie  zal  loocbenen,  dat  het  bij  Sleeckx  eene  daad  Tan  opoffe* 
ring  en  van  oprechlheid  was,  die  als  zoodanig  bij  ieder  eerlijk 
man  eerbied  en  acbting  afdwingt,  zelfs  bij  andersdenkenden  ? 
[i]  Al  de  Terlrouwelijke  en  ofiBcieSle  bricTen  en  stakken  over  de 
samenstelling  der  2o  eerste  leden  der  Vlaamscbe  Académie  Tindt 
men  in  extenso  opgenomen  in  het  belangrijk  stuk  van  Max.  Rooses, 
De  Stichting  der  Koninklijke  Vlaamtche  Académie,  verschenen  in 
het  tijdschriit  Sederlandtch  Muséum  (jaargang  1893;  Cent, 
Ad.  Hoste). 
