(  292  ) 
Toen  in  1887  door  een  honderdtal  libérale  Vlaamsche 
letterkundigen  het  Taalverbond  gesticht  werd,  kozen  de 
leden  bij  toejuiching  den  grijzen,  doch  nog  groenen  en 
flinken  Sleeckx  tôt  hunnen  algemeenen  voorzitter  ;  en  dat 
ambt  bleef  hij  met  lustige  toewijding  bekleeden,  tôt  dat 
ziekte  en  ouderdora  hem  niet  meer  in  staat  stelden  om  de 
zittingen  bij  te  wonen.  Sleeckx,  die  alsdan  te  Schaarbeek 
verbleef,  was  ook  voorzitter  der  Brusselsche  groep.  Een 
zijner  medeleden,  de  heer  E.  H.  T'Sjoen,  schildert  hem 
als  volgt  —  en  die  regels  zijn  gesehreven  bij  't  vernemen 
van  Sleeckx'  dood  : 
Alhoewel  reeds  zeyentig  jaar  oud,  loonde  hij  veel  meer  ijver  dan 
vêle  jongeren.  Hij  beschaamde  ze  als  het  ware  door  het  trouw 
bezoeken  der  vergaderingen,  het  voorlezen  en  het  bespreken.  Toen 
reeds,  bijna  zoozeer  aïs  Ihans,  waren  vele  Vlaamsche  letterkun- 
digen loom  en  onverschillig,  wat  het  bijwonen  van  vergaderingen 
betreft.  Sleeckx  was  vol  ijver  en  werklust,  en,  zooals  het  de 
schrijver  der  Brusselsche  groep  in  het  jaarverslag  over  4890 
uitdrukte,  onder  de  leden,  die  de  maandvergaderingen  met  veel 
regelmatigheid  bijwoonden,  diende  de  achtbare  heer  Sleeckx 
bijzonder  vermeld  te  worden,  Niettegenstaande  ziju  hoogen  ouder- 
dom,  toonde  hij  zich  een  wakkere  en  oppassende  voorzitter.  Na 
zijn  vertrek  naar  Luik,  sliep  de  Brusselsche  groep  in  en  stierf  den 
dood  der  lauwen  en  der  gemakzuchtigen.  Sleeckx  was  daar  niet 
meer,  om  ze  door  woord  en  daad  te  galvaniseeren  (I), 
Alzoo  bleef  Sleeckx  tôt  het  einde  toe  in  ailes  nauwgezet, 
wakker,  opgeruimd,  altijd  de  eerste  en  de  laatste  op 
zijnen  post,  in  kleine  zoovvel  als  in  groote  zaken.  Vader 
Sleeckx  was  overigens  het  middenpunt  en  de  ziel  van  het 
(l)  Zie  De  Vlaamsche  Gazet  van  Brussel,  n'  van  lo  Oct.  4904. 
