(  293) 
Taalverbond,  dat  geleefd  heeft  en  gebloeid,  zoolang  als 
hij  zelf  kloek  en  frisch  is  gebleven.  Als  laatsten  blijk  van 
toewijding  aan  't  Taalverbond  liet  hij  in  de  uitgaven  der 
maatschappij  de  laatsle  vrucht  zijner  verbeelding,  den 
historischen  roman  Vesalitis  in  Sparfje,  in  1895  ver- 
schijnen. 
Inmiddels  had  een  vreeselijke  slag  hem  getrofiFen  :  den 
18  April  1890  was  zijne  trouwelevensgezellinensmaak- 
voUe  raadgeefster  hem  onlvallen.  Vader  Sleeckx  verliet 
het  volgend  jaar  Schaarbeek,  waar  hij  lid  van  den  Ge- 
meenteraad  was  en  als  dusdanig  veel  diensten  aan  zijne 
geliefde  moedertaal  en  aan  het  volksonderwijs  had  bewe- 
zen;  hij  ging  zich  te  Luik  bij  eene  liefdevolle  dochter 
vestigen.  Aan  dit  verblijf  in  de  Waalsche  hoofdstad 
hebben  wij  een  onderhoudend  opstel  over  De  oude 
monumenten  van  Luik  (1893)  te  danken.  Daar  ook  legde 
hij  de  laatste  hand  aan  zijnen  Vesalius  en  schreef  hij  zijne 
onvolledige,  doch  zoo  schilderachtige  gedenkschriften. 
Daar  kwam  hem  insgelijks  de  blijde  tijding  verrassen, 
dat  de  Klasse  der  Letteren  van  de  Koninklijke  Académie 
van  België  hera,  in  hare  zitling  van  8  3Iei  1893,  tôt 
briefwisselend  lid  had  gekozen.  Op  zijne  beurt  klom  hij 
tôt  titulair  lid  op  (zitting  van  10  Mei  1898)  met  schier 
eenparige  stemraen,  waaruit  bleek  hoe  algemeen  de 
sympathie  en  de  hoogachting  waren,  die  onzen  Nestor 
omringden  in  den  schoot  der  Brusselsche  Académie. 
Ondanks  zijn  hoogen  leeftijd  bewees  Sleeckx  aan  onze 
Académie  goede  diensten.  Alzoo  was  hij  herhaaldelijk 
een  ijverig  lid  van  commissies  en  keurraden  en  stelde  hij 
in  1894  het  verslag  op  der  jury  voor  den  Prijs  De  KejTi. 
In  1895  bood  hij  ons  de  laatste  vrucht  zijner  pen  aan,  den 
omvangrijken  historischen  roman  Vesalius  in  Spanje. 
