(86) 
burg  der  Forestiers,  de  eerste  graven  van  Vlaanderen. 
In  de  Vlaamsche  Brieven  (1)  wordt  ons  met  vrome  hand, 
in  't  breed  en  in  't  lang  «  volgens  de  oudste  Chronijcken  », 
de  légende  van  Harelbeke  en  zijne  Forestiers  opgehangen. 
Sprekend  van  het  meermalen,  in  vroeger  tijden,  «  tôt  pui- 
nen  toe  »  vernielde  stedeken,  drukt  de  Meester  zich  uit 
in  dezer  voege  :  «  En  gij  herreest,  om  lang  na  het  bestaan 
uwer  grondbeschaving-ontginnende  «  Forestiers  »,  als 
eene  bescheiden  ster  in  de  beschaafde  sfeer  te  her- 
schijnen,  met  uwen  edelen  dicht-  en  kunstgeest,  met 
uwe  gilden  en  kamers  van  rhetorica,  met  uwe  taal- 
kundige  maatschappijen,  uw  kerkorkest  en  -koor,  bij 
hetwelk  wij,  kind  nog,  als  «  cantus  »  optraden,  en 
waar  latertijds  onze  eerste  compositiën  tcn  gehore 
werden  gebracht,  wees  nogmaals  herdacht  en  gegroet, 
0  Harelbeke  !  » 
Inderdaad,  de  geschiedenis  van  die  vvakkere  kamers 
van  rhetorica,  welke  in  vroeger  eeuw  zoo  machtig  bij- 
droegen  tôt  de  algemeene  beschaving  en  het  in  eere 
houden  der  moedertaal,  doet  zien,  hoe,  reeds  in  1447, 
de  «  Ghesellen  »  van  Harelbeke  eene  vertooning  gaven 
te  Tielt,  en  hoe  tôt  in  de  XyilI^Je  eeuw  verschillende 
tooneelmaatschappijen  te  Harelbeke  groeiden  en  bloei- 
den  (2). 
(4)  Aanvankelijk  verschenen  in  Deyi  Vlaamschen  Kunstbode  ; 
na  's  Meeslers  dood  uitgegeven  in  één  bundeltje.  Antwerpen,  z.  j. 
(4902). 
^2)  Zie  0.  a.  Edm.  Vander  Straeten,  Le  théâtre  villageois 
en  Flandre,  II,  4884,  blz,  405.  De  Harelbeeksche  Ghesellen  gingen 
te  Kortrijk  battementeeren,  en  de  «  Ezelrie  (in  verband  met  la  Fête 
de  l'Ane)  hantierne  ». 
