(  88  ) 
zangen,  toch  had  dit  orkest  tôt  gevolg,  dat  de  bevolking 
niet  heel  en  al  van  moderne  muziek  verstoken  bleef. 
Wij  mogen  dus  gerust  aannemen,  dat  de  Meester  hoege- 
naamd  niet  overdrijft,  wanneer  hij  ons  spreekt  van  het 
taal-  en  kunstvereerende  Harelbeke.  Uit  zijn  woorden 
kunnen  wij  leeren,  hoe  op  dit  stille.  niet  ondiehterlijke 
hoekje  gronds  de  eerste  sprankelen  der  kunst  in  zijne 
jonge  ziel  ontkieraden. 
Geen  wonder  dus,  dat  Benoit's  grootvader  langs 
moederlijke  zijde,  Bernard  Monnie,  aan  de  edele  «  rym- 
komst  »  deed,  ten  minste  als  improvisator,  want 
de  man  heeft,  naar  het  schijnt,  nooit  verzen  geschre- 
ven,  maar  vond  er  genoegen  in,  trouw-  en  doopfeesten 
op  te  luisteren  met  zijne  voor  de  vuist  opgesneden 
gedichten.  Evenals  haar  vader,  was  Benoit's  moeder 
met  een  wonderlijk  geheugen  begaafd,  een  geheugen 
gestoffeerd  met  sprookjes  en  vertellingen.  Zij  kon, 
schrijft  Pol  de  Mont,  gansche  brokstukken  voordragen 
uit  Kotzehue,  die  destijds  zoo  populair  was  onder  de 
rederijkers  (1). 
Ook  de  vader  van  Peter,  de  nederige  sluismeester,  had 
onderricht  in  de  muziek  genoten,  en  het  was  van  hem, 
dat  de  toekomstige  Vlaarasche  Meester  zijn  eerste  lessen 
in  de  muziekkunst  ontving. 
Doch  Benoit's  eigenlijke  eerste  leeraar  in  de  muziek 
was  Pieter  Garlier,  organist  te  Desselgem,  een  dorpje 
op  een  uurtje  afstand  van  Harelbeke  gelegen.  In  de 
Vlaamsche  Brieven  lezen  wij,  hoe  de  jonge  Peter,  van 
(4)  Pol  de  Mont,  in  Mannen  van  beteekenis,  Haarlera,  4892, 
blz.  306. 
