(  102  ) 
Dit  ailes  belette  hem  niet  het  reeds  gemelde  Te  Deum 
te  componeeren  en  daarenboven  het  Requiem  voor  dub- 
belkoor  en  orkest  (1). 
In  Maart  1863.  nam  Benoit  zijn  ontslag  als  dirigent  van 
het  orkest  der  Bouffes  [%.  Dus,  na  minder  dan  één  jaar 
dit  <f  ambt  »  te  hebben  bekleed,  een  jaar  dat  voor  hem 
eene  eeuw  van  oor-  en  zielmarteling  moet  zijn  geweest. 
Drie,  vier  maanden  later,  vinden  wij  hem  te  Brussel 
terug.  Bij  koninklijk  besluit  van  2en  Juni  wordt  «  Benoit, 
compositeur  à  Bruxelles  »,  tôt  lid  benoemd  van  de  jury 
voor  den  prijs  van  Rome  van  ditzelfde  jaar. 
Nog  in  Mei  1863  wordt  aangekondigd  (3),  dat  Le  Roi  des 
Aulnes  door  het  bestuur  van  de  Opé7^a- Comique  is  aan- 
vaard;  men  voegt  er  bij  :  «  Welligt  zullen  ook  zijne 
andere  tooneelwerken  aldaer  worden  aengenomen,  name- 
lijk  :  L'Amour  mendiant  en  Le  Lutin  d'Ascone,  waervan 
de  libretto's  door  Belgen  zijn  geschreven  (4).  » 
Het  Te  Deum  (o)  zou  eerst  worden  uitgevoerd  den 
21  en  Juli  1863,  bij  gelegenheid  van  den  twee  en  dertigsten 
verjaardag  van  's  Konings  inhuldiging.  Dit  verheven,  sta- 
terugkeer  in  België  schreef  Benoit  dergelijke  verslagen;  zie  in  Le 
Guide  musical  van  7«n  Februari  1867,  een  versiag  over  het 
«  6e  concert  populaire  »  te  Brussel  door  Ad.  Samuel  besiuurd,  en 
zelfde  blad,  21en  Februari  daarop  volgende,  een  artikel  over  wer- 
ken  van  Hendrik  Waelput. 
(1)  Le  Guide  musicalyan'iG^'^  FehvûâviiSQS. 
(2)  Ibid.  van  4-2en  Maart  4863. 
(3;  In  de  Eendragt  van  47cn  Mei  4863,  blz.  92. 
(4)  Deze  werken,  zoovvel  als  het  voornoemde  :  Lé  Règne  du 
Caprice,  staan  op  Benoit's  lijst  niet  vermeld. 
(5)  Derde  deel  der  Tétralogie. 
