(  ni) 
viel,  de  warme  sympathieën,  waar  liij  zich  dadelijk 
meester  van  maakte.  Hier  was  het  oordeel  der  mannen 
van  het  vak  niet  in  strijd  met  dat  van  het  groote  publiek; 
de  lof,  meer  dan  dat,  de  ontroering-  was  eenstemmig  en 
algemeen,  en  gaf  het  bewijs  dat  hij  de  juiste  snaar  tiad 
getroffen,  dat  liij  een  voortbreng-sel  had  geleverd  dat  in 
het  Nederlandsche  harte  diepen  weerklank  vond,  omdat 
ons  volk  zijn  génie  in  dat  gevvrocht  voelde  leven.  » 
Fétis  getuigde  ditmaal  van  den  Lucifer  :  «  Celte  œuvre 
fera  le  tour  du  monde  (1).  »  Buitengewoon  was  dan  ook 
de  bijval  dien  Benoit's  werk  beurtelings  te  Brussel,  te 
Gent  en  te  Antwerpen  verwierf. 
Op  Lucifer  volgde  Isa,  lyrisch  drama  in  drie  bedrij- 
ven,  woorden  van  Em.  Hiel,  voor  de  eerste  maal  opge- 
voerd  op  het  Brusselsch  Nationaal  Tooneel,  den  24en  Fe- 
bruari  1867.  Verschillende  stukken  werden  gebisseerd, 
en  men  was  het  andermaal  eens,  om  te  verklaren,  dat 
de  componist  van  Lucifer,  zich  als  hoofdman  der  Vlaam- 
sche  muziekkunst  had  aangesteld. 
Thans  was  Benoit  eindelijk  profeet  in  zijn  eigen  hind 
geworden.  Met  de  ondersteuning  van  Minister  Vanden- 
peereboom  (i2)  werd  hij  tôt  bestuurder  der  Antwerpsche 
(i)  Le  Guide  musical  van  29en  Augustus  en  oen  SepLember  1867. 
Ci)  Benoit's  Verhandeling  over  de  nationale  toonkunde,  1,  -1875, 
is  opgedragen  «  als  eene  dankbare  hulde  »  aan  den  Staalsminister 
Alfons  Vandenpeereboom.  «  Dank  aan  U,  Weledele  Heer  »,  leest 
men  in  de  opdracht,  «  werd  o.  a.  het  gebruik  onzer  Moedertaal  bij 
de  muziekprijskampen  van  den  Slaat  ingevoerd,  de  groote  festivals 
ingericht,  waarvan  het  eerste  te  Brussel  in  4869  plaals  had,  en  de 
uiivoering  van  het  eerste  Vlaamsche  oratorio  mogelijk  gemaakt, 
I. 
