(115) 
van  liet  vreemde  schoon  ».  «  Het  voertuig  van  ons  onder- 
wijs  »,  zegt  Benoit  nog,  «  is  de  Nederlandsche  taal.  Bij 
de  bizondere  leergangen  »,  voegt  hij  er  bij,  «  wordt  de 
leerling-,  die  liet  Nederlandsch  niet  machtig  is,  zooveel 
mogelijk  bij  middel  zijner  moedertaal  onderwezen.  » 
Dit  mag  eens  voor  al  gelden  tôt  bewijs,  dat  de  Meester 
nooit  eenige  onverdraagzaamheid  koesterde  jegens  an- 
dere  talen  dan  de  Nederlandsche. 
Van  het  nationaal  beginsel  uitgaande,  beschouwde 
Benoit  het  Nederlandsche  volkslied  als  een  der  steun- 
pilaren  van  zijn  leerstelsel.  «  Door  het  volksgevoel,  door 
de  volkstaal  »,  zoo  driikt  de  Meester  zich  reeds  uit 
in  1870,  «  ontstond  de  moderne  muziek  verschillend  in 
elk  land,  en  Vlaamsch  in  onze  oude  liederen  (1).  » 
De  vêle  beslommeringen  van  allen  aard,  waarmede  het 
inrichten  der  nieuwe  school  voor  den  bestuurder  onver- 
mijdelijk  was  verbonden,  beletten  niet  den  componist 
rustloos  zijne  baan  te  vervolgen.  Reeds  in  Januari  1868 
kondigden  de  dagbladen  Benoit's  Prometheus  (2)  en 
Sclielde  aan,  beide  gedicht  door  Hiel,  en  vverd  er  ook 
bekend  gemaakt  dat  de  Meester  de  leiding  der  Antwerp- 
sche  Société  de  musique  op  zich  had  genomen. 
Eenige  maanden  later,  in  April  1868,  werd  door  de 
voornoemde  maatschappij,  onder  Benoit's  directie,  Niels 
(d)  Coufereniie  over  «  onze  oudste  Vlaamsche  liederen  »,  gegeven 
in  het  Willems-Fonds,  te  Cent  (  Volksbelang  van  o««  Maart  4870). 
{%  De  tekst  is  eene  omwerklng  van  den  Franschen  tekst  van 
Romain  Cornut  (zie  E.  Hiel,  Psalmen,  Zamjen  en  Oratorios. 
Antwerpen,  4870,  blz.  446  en  417).  De  Fransche  tekst  komt  voor  in 
Le  Guide  musical  van  2o«n  Mei  4867. 
